ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٥٧٦ - باب نود و دوّم در حزن و اندوه

بلندتر از مرتبه خود و حال خود ادّعا نمايد، مثل ابليس لعين است كه به دعواى عبادت بسيار و مخلوق شدن از نار، نافرمانى كردگار كرد و مستحقّ عذاب ابدى شد و چنين كسى به واسطه اتّصاف به كذب و دروغ، صاحب ديانت و امانت نيست و از خدعه و فريب شيطان خلاصى ندارد.

و من ادّعى فيما لا يحلّ له، فتح عليه ابواب البلوى، و المدّعى يطالب بالبيّنة لا محالة، و هو مفلس فيفتضح، و الصّادق لا يقال له: لم، قال امير المؤمنين عليه السّلام: الصّادق لا يراه احد إلّا هابه‌

مى‌فرمايد: هر كه دعوى بيجا مى‌كند، پس گشوده است بر روى خود درهاى بلاها را و آسان‌تر از همه آنكه اگر كسى از او پرسد كه: بر دعوى خود چه دليل دارى؟ عاجز مى‌شود و در نظر خلايق رسوا مى‌گردد. امّا كسى كه در دعوى خود صادق است، او را نمى‌گويند: چرا چنين گفتى، و بر تقديرى كه بگويند دليل و حجّت بر طبق دعواى خود مى‌تواند گفت. چنان كه حضرت امير عليه السّلام مى‌فرمايد كه:

هر كه در دعوى خود صادق است، هر كه او را مى‌بيند هيبت او در دل او مى‌افتد، به حيثيّتى كه نمى‌تواند كسى به او گفت كه: چرا چنين دعوى مى‌كنى؟ و از كجا مى‌گوئى؟ چنان كه از اطوار علماى راسخين، مشاهد و معلوم است.