ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٤٧٠ - باب هفتاد و ششم در اخلاص

الآخرة، النّجاة من النّار و الفوز بالجنّة.

شرح‌

قال الصّادق عليه السّلام‌: الاخلاص يجمع فواضل الاعمال، و هو معنى مفتاحه القبول، و توقيعه الرّضا، فمن تقبّل اللَّه منه و رضى عنه فهو المخلص و ان قلّ عمله، و من لا يتقبّل منه فليس بمخلص و ان كثر عمله، اعتبارا بآدم عليه السّلام، و ابليس‌

حضرت امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد كه: اخلاص، جمع كرده است همه فضايل اعمال و مكارم اخلاق را. يعنى: فضيلت هر عمل و كمال هر عمل به اخلاص است، و كليد اخلاص و علامت اخلاص، قبول شدن عمل است و توفيق اخلاص، رضا و خوشنودى پروردگار است. پس هر عملى كه مقبول حضرت بارى است و خداى به آن راضى است، آن عمل موسوم به اخلاص است و صاحب آن عمل، مخلص، هر چند كه عملش كم باشد. و هر عمل كه مقبول الهى نباشد و حضرت پروردگار به آن عمل راضى نباشد، نه آن عمل موسوم به اخلاص است و نه عامل مخلص، هر چند آن عمل بسيار باشد. چنان كه ابليس عليه اللّعنة، كه مدّت مديد، عبادت پروردگار كرد و چون مقارن به اخلاص نبود به ترك سجود آدم عليه السّلام همه محو شد و حضرت آدم عليه السّلام به يك استغفار كه از روى اخلاص كرد، مقبول درگاه احديّت گشت و مستحقّ درجات عاليه و مراتب لايقه گرديد.

و علامة القبول وجود الاستقامة ببذل كلّ المحابّ مع اصابة علم كلّ حركة و سكون‌

مى‌فرمايد كه: نشانه قبول عمل، وجود استقامت است و معنى استقامت، حاصل نمى‌شود مگر به بذل كردن هر چه محبوبتر است و تعلّق به او بيشتر است به ارباب حاجت. و مستقيم‌بودن در جميع افعال و اعمال و حركات و سكنات. يعنى: هر