ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٣٧٤ - باب شصتم در مدح عفو

عامّة.

شرح‌

قال الصّادق عليه السّلام‌: العفو عند المقدرة من سنن المرسلين و المتّقين‌

حضرت امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد كه: عفو كردن و از تقصير كسى گذشتن با وجود قدرت به انتقام، طريقه پيغمبران و متّقيان است.

و تفسير العفو ان لا تلزم صاحبك فيما اجرم ظاهرا، و تنسى من الاصل ما اصبت منه باطنا، و تزيد على الاختيارات احسانا

مى‌فرمايد كه: معنى عفو اين است كه هر گاه از كسى جرمى و تقصيرى نسبت به تو واقع شود، پى او نروى و به او اظهار نكنى و فراموش كنى از ظاهر و باطن و از زبان و دل، و زياد كنى احسان را به او زياده از پيشتر.

و لن يجد إلى ذلك سبيلا إلّا من قد عفى اللَّه تعالى عنه، و غفر له ما تقدّم من ذنبه و ما تاخّر، و زيّنه و البسه من نور بهائه‌

يعنى: راه نمى‌برد به اين صفت كمال، كه عفو است و مالك اين درّ گرانبها نمى‌شود مگر كسى كه آمرزيده گناهان باشد، چه گناهان پيش و چه گناهان عقب.

و جناب عزّت او را به صفات ستوده و اطوار محموده، مزيّن و محلّى كرده باشد و به نور بهاء و عزّت الهى، متلبّس باشد.

حاصل آنكه تا كسى به عفو و مغفرت الهى محلّى نباشد، و به ساير صفات حميده موصوف نباشد، توفيق اتّصاف به اين صفت عظمى بهم نمى‌رساند، و تا كسى متخلّق به اخلاق الهى نگردد، شايسته افاضه امثال اين كرامتها نمى‌گردد. و باز توضيح اين مدّعا مى‌دهد كه:

لانّ العفو و الغفران صفتان من صفات اللَّه تعالى، اودعهما في اسرار اصفيائه ليتخلّقوا مع الخلق باخلاق خالقهم و جاعلهم كذلك.