ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٣٥٥ - باب پنجاه و هفتم در مدح حلم

او نكنند و ترك باطل نكنند.

پس اگر تو در اين مواضع آنچه حقّ حلم است، كما ينبغى بكار برى و تزلزل و اضطراب بخود راه ندهى، مى‌توان گفت كه: حليمى و به صفت حلم موصوفى، و إلّا، فلا.

و قابل السّفيه بالاعراض عنه و ترك الجواب، يكن النّاس انصارك، لأنّه من جاوب السّفيه فكانّه قد وضع الحطب على النّار

يعنى: هر گاه سفيهى با تو سفاهت كند و به مكالمات ناپسند با تو متكلّم شود، رو از او بگردان و جواب او مگو، تا مردم نصرت تو نمايند و عيب او كنند، چه هر كه در مقام جواب سفيه در آيد و به مثل مكالمات خبيث او متكلّم شود، او نيز مثل او سفيه خواهد بود و مانند گذاشتن هيمه در آتش، موجب زيادتى فساد خواهد شد.

قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله‌: مثل المؤمن كمثل الارض، منافعهم منها و اذاهم عليها

سرور كاينات عليه و اله افضل الصّلوات، مى‌فرمايد كه: مؤمن، مانند زمين است. چنان كه منافع مردم از زمين است و تنگى و زحمت ايشان نيز از زمين، همچنين منفعت مؤمن از مؤمن است، هر گاه صالح و متّقى باشد، و ضرر او نيز از او است، هر گاه نامقيّد و سفيه باشد.

حديث است كه:

«شرّ النّاس من لا يبالى ما قال و لا ما قيل له».

، بدترين خلق كسانى هستند كه باك ندارند از هر چه گويند و از هر چه گويند و از هر چه ديگران به ايشان گويند.

و من لا يصبر على جفاء الخلق لا يصل إلى رضى اللَّه تعالى: لانّ رضى اللَّه تعالى مشوب بجفاء الخلق‌

مى‌فرمايد كه: هر كه صبر نكند بر جفاى خلق و اذيّت ايشان را به خود گوارا نكند، نمى‌رسد به مرتبه رضاى الهى، چه رضاى او وابسته به تحمّل جفاى خلق‌