ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٢٠٧ - باب بيست و هشتم در بيان راحت

خود راه نمى‌دهد.

و كلّما نقص من القناعة، زاد في الرّغبة و الطّمع‌

و هر چند در مرتبه قناعت، نقصان راه مى‌يابد و در بناى سازگارى، فتور بهم مى‌رسد، رغبت به مردم و طمع در آنچه در دست ايشان است، زياد مى‌شود.

و الطّمع و الرّغبة في الدّنيا اصلان لكلّ شرّ، و صاحبهما لا ينجو من النّار إلّا ان يتوب عن ذلك‌

مى‌فرمايد كه: رذيله طمع و رغبت به دنيا، دو اصلند از براى هر بدى، و منبع هر شرّند. و صاحب اين دو صفت خسيس، خلاصى از جهنّم ندارد، مگر آنكه توبه كند و به خداوند عالم رجوع نمايد.

قال النّبىّ صلّى اللَّه عليه و آله‌: القناعة ملك لا يزول، و هي مركب رضى اللَّه تعالى، تحمل صاحبها إلى داره‌

حضرت پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله فرموده است كه: قناعت، پادشاهى‌اى است كه زوال ندارد و اين صفت قناعت، چاروائى است كه سوار است بر وى رضاى الهى و مى‌رساند راكب خود را به بهشت.

حاصل آنكه: هر كه قناعت دارد و به كم و بيش خود قناعت مى‌كند و در «سرّا و ضرّا» شاكر و صابر است، جايگاه او در قيامت، بهشت عنبر سرشت است.

فاحسن التّوكّل فيما لم تعط، و الرّضا بما اعطيت‌

پس نيكو كن توكّل خود را به خداوندگار، و كار خود را به او گذار، از هر چه از جناب احديّت به تو نرسيده است و ممنوع شده، خير خود در آن دان، و صبر كن و لب به شكوه مگشا، و هر چه داده است شكر كن، كه او خير تو، به از تو مى‌داند و هر چه كرده است و مى‌كند، از حكمت و مصلحت بيرون نيست.

وَ اصْبِرْ عَلى‌ ما أَصابَكَ، إِنَّ ذلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ (لقمان- ١٧).