ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٢٤ - باب شانزدهم در تعريف آداب سجود

اشتغل في صلاته بغيرى، فهو من المستهزئين بنفسه، مكتوب اسمه في ديوان الخاسرين.

شرح‌

قال الصّادق عليه السّلام‌: ما خسر و اللَّه من اتى بحقيقة السّجود، و لو كان في العمر مرّة واحدة

حضرت امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد كه: زيانكار نيست و با زيانكاران محشور نمى‌شود در روز قيامت، هر كه بجا آورد حقّ سجود را هر چند در مدّت عمر، يك بار باشد.

و ما افلح من خلا بربّه في مثل ذلك الحال، شبيها بمخادع لنفسه، غافل لاه عمّا اعدّ اللَّه للسّاجدين من البشر العاجل، و راحة الاجل‌

يعنى: رستگارى ندارد از عذاب الهى، هر كه خلوت كند با پروردگار خود در مثل اين حال كه سجود است و حال او در اين حال، شبيه باشد به حال كسى كه در مقام خدعه و فريب كسى باشد. يعنى: سجودش از روى غفلت باشد، نه از روى توجّه و خضوع و از مرتبه سجود، و از درجاتى كه براى سجودكنندگان مقرّر است: از بشارت دادن در دنيا به دخول بهشت و راحت روز قيامت، جاهل باشد. و مراد از بشارت دنيا، بشارت دادن پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله است مؤمن را، در وقت احتضار به بهشت. چنان كه حديث است كه آن حضرت، در وقت احتضار، در سر هر بيمارى حاضر شود، خواه مؤمن (و خواه كافر) و خواه شقىّ و خواه سعيد. اگر مؤمن متّقى باشد، بشارت مى‌دهد او را به بهشت و جاى او را به او مى‌نمايد. و تبسّم كنان به او مى‌گويد:

«طوبى لك».

، يعنى: خوشا حال تو اى مؤمن، كه خداوند عالم به ازاى عبادات و طاعات تو، از ركوع و سجود و ساير اعمال حسنه كه در دنيا كردى، اين مراتب عاليه، جهت تو مهيّا كرده و تو مخيّرى ميان معاودت به دنيا و رسيدن به اين درجات عاليه كه مى‌بينى. آن مؤمن اختيار آخرت كند و گويد: با وجود اين مراتب‌