ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٧٢ - باب ششم در تعريف شكر

اين جهت فرمود كه: بهترين لباس لباسى است كه، بنده را از خدا غافل نكند و به ذكر و شكر نزديك كند.

و لا يحملك فيها إلى العجب و الرّياء، و التّزيّن و المفاخرة و الخيلاء، فانّها من آفات الدّين و مورثة القسوة في القلب‌

و بهترين لباس، لباسى است كه نكشاند به عجب و ريا، و مقصود از او زينت نباشد. چرا كه كمال انسان و زينت او، در حسن باطنى است و زينت روحانى، نه جسمانى. و نيز مى‌بايد لباسى نباشد كه منجرّ به كبر و عجب شود. چه، عجب و ريا و كبر، مهلكات دين هستند و مخرّب آخرت. پس به حكم‌

«خير الامور اوسطها».

به لباسى كه نه در نهايت نعومت باشد و نه در غايت خشونت، اكتفا بايد نمود. و به حكم:

«خير اللباس البيض».

، اگر سفيد باشد بهتر. و همچنين در ساير ما يحتاج، از مسكن و مركب و منكح نيز، اختيار وسط اولى است. چنان كه حديث است كه:

روزى حضرت امام عليه السّلام سوار استرى بود و فرمود كه: سوار اسب، موجب عجب است و سوارى الاغ، موجب خفّت، و استر واسطه است، و «خير الامور اوسطها».

و ممكن است كه مراد از «ريا»، رياى مصطلح باشد، يعنى: لباسى كه مظنّه ريا باشد، خوب نيست پوشيدن، هر چند به قصد ريا نباشد. چرا كه ممكن است كه مردم در حقّ او بدگمان شوند و غيبت او كنند و مردم را به غيبت خود انداختن نيز بد است.

فاذا لبست ثيابك، فاذكر ستر اللَّه عليك ذنوبك برحمته، و البس باطنك بالصّدق، كما البست ظاهرك بثوبك، و ليكن باطنك في ستر الرّهبة، و ظاهرك في ستر الطّاعة

مى‌فرمايد كه: هر گاه مى‌پوشى بدن خود را به لباسى و عورت ظاهر خود را، به لباس ظاهر پوشيده مى‌كنى، از پوشانيدن عورت باطن، كه ذنوب و گناهان است، غافل مباش. و استغاثه كن به جناب احديّت كه چنان كه در دنيا به لطف و مرحمت خود، ظاهر بدن تو را پوشيده و در ميان مردم رسوا نكرده، در روز قيامت نيز