ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٥٨٤ - باب نود و ششم در دوستى در راه خدا

هر كيفيّت كه خواهد. امّا دوست حقيقى حضرت بارى تعالى، نمى‌خواهد هيچ چيز جز جناب او را. و قرب او را چنان كه آوردن حضرت جبرئيل عليه السّلام كليدهاى خزاين ارض به خدمت حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله و جواب:

«الدّنيا دار من لا دار له».

(تا آخر حديث)، از آن حضرت شنيدن، دلالت بر اين دارد و به تفصيل گذشت.

قال النّبىّ صلّى اللَّه عليه و آله‌: اذا احبّ اللَّه عبدا من امّتى قذف في قلوب اصفيائه، و ارواح ملائكته، و سكّان عرشه محبّته ليحبّوه، فذلك المحبّ حقّا، طوبى له و له شفاعة عند اللَّه يوم القيامة

چنان كه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله فرموده است: هر گاه دوست داشته باشد پروردگار عالم بنده‌اى از بندگان خود را از امّت من، مى‌اندازد در دل دلهاى برگزيدگان خود از اوليا و اصفيا و در ارواح ملائكه خود و ساكنان عرش خود، محبّت آن بنده را، تا ايشان او را دوست داشته باشند و نيز از براى دوستان خدا در روز قيامت، رخصت شفاعت است، هر كه را خواهند شفاعت كنند و شفاعت ايشان، مستجاب است.