با کاروان حسینی - ت بینش
(١)
مقدمات پژوهش
١١ ص
(٢)
پيشگفتار
١٣ ص
(٣)
مقدمه مؤلف
١٥ ص
(٤)
مدخل
١٩ ص
(٥)
شام و حكمرانان اموى
٢١ ص
(٦)
تعريف شام
٢١ ص
(٧)
ويژگىهاى شام
٢٢ ص
(٨)
شام، دروازه فاتحان
٢٢ ص
(٩)
فتح شام
٢٣ ص
(١٠)
فتح دمشق
٢٧ ص
(١١)
بنى اميه و شام
٢٧ ص
(١٢)
ريشههاى ارتباط
٢٧ ص
(١٣)
معاويه، بنيانگذار حكومت سياه اموى
٢٩ ص
(١٤)
اسلام اموى و حكومت خونين
٣٢ ص
(١٥)
يزيد كيست؟
٣٥ ص
(١٦)
بىبند و بارى يزيد
٣٥ ص
(١٧)
تبهكارى يزيد
٣٦ ص
(١٨)
كفر يزيد
٣٩ ص
(١٩)
سخنان زينب كبرى(س)
٤٠ ص
(٢٠)
گفتار برخى از صحابه
٤١ ص
(٢١)
گفتار عالمان در كفر يزيد
٤٢ ص
(٢٢)
درنگ ابن حجر
٤٦ ص
(٢٣)
سخنى با بيهقى
٤٨ ص
(٢٤)
سخنى با مجاهد
٤٨ ص
(٢٥)
ستم يزيد
٤٩ ص
(٢٦)
لعن يزيد
٥٣ ص
(٢٧)
قتل امام حسين(ع) توسط يزيد
٦٢ ص
(٢٨)
كيفر قاتل حسين(ع) و اوصافش در روايات
٦٢ ص
(٢٩)
قاتل، شخص يزيد است
٦٥ ص
(٣٠)
شواهد تاريخى بر قاتل بودن يزيد
٦٥ ص
(٣١)
گفتار علما در اين باره
٧١ ص
(٣٢)
يزيد و فرار از مسئوليت قتل امام حسين عليهالسلام
٧٣ ص
(٣٣)
چند روايت درباره يزيد
٧٥ ص
(٣٤)
يزيد از ديدگاه صحابه، تابعان و برخى از چهرهها
٧٨ ص
(٣٥)
يزيد در گفتار عالمان
٨٢ ص
(٣٦)
مرگ يزيد
٨٧ ص
(٣٧)
فصل يكم نقش اهل بيت(ع) در شام
٩١ ص
(٣٨)
شام پيش از ورود اهلبيت(ع)
٩١ ص
(٣٩)
ظهور معجزات پس از شهادت امام حسين(ع)
٩١ ص
(٤٠)
وضعيت مردم
٩٢ ص
(٤١)
فرمان يزيد براى فرستادن سر امام حسين(ع) و خاندان ايشان به شام
٩٣ ص
(٤٢)
چه كسى سر مطهر را آورد؟
٩٤ ص
(٤٣)
اهل بيت(ع) در شام
٩٥ ص
(٤٤)
اسارت اهل بيت
٩٥ ص
(٤٥)
چگونگى ورود اهل بيت(ع) به دمشق
٩٨ ص
(٤٦)
سر امام حسين(ع) قرآن مىخواند
١٠٠ ص
(٤٧)
سخن گفتن سر امام حسين(ع) در دمشق
١٠١ ص
(٤٨)
بر پلكان مسجد
١٠١ ص
(٤٩)
با پيرمرد شامى
١٠٢ ص
(٥٠)
سر مبارك چه زمانى به دمشق رسيد؟
١٠٥ ص
(٥١)
سر امام حسين(ع) در مقابل يزيد
١٠٧ ص
(٥٢)
واكنش يزيد
١١٠ ص
(٥٣)
دفع يك توهم
١١٢ ص
(٥٤)
قاتل جايزه مىخواهد
١١٣ ص
(٥٥)
مجلس يزيد
١١٤ ص
(٥٦)
آيا يك مجلس يا مجلسهاى متعدد بود؟
١١٦ ص
(٥٧)
چگونگى ورود اسيران اهل بيت(ع)
١١٧ ص
(٥٨)
سر حسين(ع) در مجلس يزيد
١٢٠ ص
(٥٩)
يزيد به دندانهاى ابا عبدالله(ع) مىزند
١٢١ ص
(٦٠)
درنگى در چند كتاب
١٢٥ ص
(٦١)
رفتار يزيد و اعتراض برخى از حاضران
١٢٧ ص
(٦٢)
يزيد در موضع انفعال
١٣٥ ص
(٦٣)
تمثل جستن يزيد به ابيات ابن زبعرى
١٣٦ ص
(٦٤)
گفت و گوى امام سجاد(ع) با يزيد
١٤٣ ص
(٦٥)
يزيد درصدد قتل امام(ع) برمىآيد
١٥٢ ص
(٦٦)
اشاره برخى حاضران به كشتن امام زين العابدين(ع)
١٥٣ ص
(٦٧)
رويارويى امام زين العابدين(ع) با مرد شامى در مجلس يزيد
١٥٤ ص
(٦٨)
زينب كبرى در مجلس يزيد
١٥٤ ص
(٦٩)
در حضور سر امام(ع)
١٥٦ ص
(٧٠)
خطبه زينب كبرى در مجلس يزيد
١٥٦ ص
(٧١)
نگاهى گذرا به مضامين خطبه
١٦٢ ص
(٧٢)
موضع يزيد نسبت به خطبه
١٦٣ ص
(٧٣)
موضع زينب كبرى(س) در برابر خواست مرد شامى
١٦٤ ص
(٧٤)
نقش ام كلثوم در مجلس يزيد
١٦٨ ص
(٧٥)
نقش سكينه، دختر امام حسين(ع)، در مجلس يزيد
١٦٨ ص
(٧٦)
نقش فاطمه، دختر امام حسين(ع) در مجلس يزيد
١٧٠ ص
(٧٧)
موضعگيرى برخى اهل كتاب در مجلس يزيد
١٧٢ ص
(٧٨)
ريشههاى مسأله
١٧٢ ص
(٧٩)
يوحنا از قربانى كربلا خبر مىدهد
١٧٥ ص
(٨٠)
أرميا از قربانگاه كربلا خبر مىدهد
١٧٦ ص
(٨١)
رئيس يهود در مجلس يزيد
١٧٨ ص
(٨٢)
فرستاده پادشاه روم در مجلس يزيد
١٧٩ ص
(٨٣)
نقش امام زين العابدين(ع) در شام
١٨٢ ص
(٨٤)
زينب كبرى(س) رهبر كاروان را معرفى مىكند
١٨٢ ص
(٨٥)
امام سجاد(ع) اهل بيت(ع) را از راه قرآن معرفى مىكند
١٨٢ ص
(٨٦)
خطبه امام زين العابدين(ع)
١٨٣ ص
(٨٧)
نگاهى گذرا به خطبه و باز تاب آن
١٨٨ ص
(٨٨)
امام سجاد(ع) با مكحول، صحابى رسول خدا(ص)
١٩١ ص
(٨٩)
امام زين العابدين(ع) با منهال
١٩٢ ص
(٩٠)
با آراى گمراه شده عمومى يك بار ديگر
١٩٤ ص
(٩١)
زندانى كردن امام زين العابدين(ع)
١٩٥ ص
(٩٢)
تلاش براى ترور امام زين العابدين(ع)
١٩٥ ص
(٩٣)
تجلى مكارم اخلاق
١٩٨ ص
(٩٤)
سر حسين(ع) در دمشق
١٩٩ ص
(٩٥)
دار زدن سر شريف در دمشق
٢٠٤ ص
(٩٦)
سر شريف در خانه يزيد
٢٠٥ ص
(٩٧)
گرداندن سر شريف در شهرهاى شام
٢٠٥ ص
(٩٨)
نخستين سرى كه در اسلام حمل گرديد
٢٠٥ ص
(٩٩)
اسلام آوردن يهودى به بركت سر شريف
٢٠٥ ص
(١٠٠)
رباب بر حسين سوگوارى مىكند
٢٠٦ ص
(١٠١)
سر حسين(ع) نزد دختر يتميش
٢٠٦ ص
(١٠٢)
گفتارى پيرامون حضرت رقيه(س)
٢٠٨ ص
(١٠٣)
محل سكونت اهل بيت(ع) در شام
٢١٢ ص
(١٠٤)
خواب سكينه، دختر حسين(ع) در شام
٢١٣ ص
(١٠٥)
مدت اقامت اهل بيت(ع) در شام
٢١٥ ص
(١٠٦)
حقيقت يا خيال؟
٢١٦ ص
(١٠٧)
پيروزى مظلوم
٢٢١ ص
(١٠٨)
پيروزى خون بر شمشير
٢٢١ ص
(١٠٩)
چگونه معادله دگرگون شد؟
٢٢٢ ص
(١١٠)
نگاهى به نقش امام زين العابدين(ع)
٢٢٢ ص
(١١١)
نگاهى به نقش زينب كبرى(س)
٢٢٥ ص
(١١٢)
نگاهى به نقش و تأثير ديگر اهل بيت(ع)
٢٢٦ ص
(١١٣)
نگاهى به موضع برخى صحابه
٢٢٨ ص
(١١٤)
برخى دوستداران اهل بيت در شام
٢٣٠ ص
(١١٥)
نفوذ برخى دوستداران در دستگاه اموى
٢٣١ ص
(١١٦)
يزيد در خانهاش با مشكل روبرو مىشود
٢٣١ ص
(١١٧)
گريه ساختگى يزيد
٢٣٨ ص
(١١٨)
يزيد به ارائه برخى خدمات فرمان مىدهد!
٢٣٨ ص
(١١٩)
اظهار پشيمانى يزيد و لعنت ابن زياد
٢٣٩ ص
(١٢٠)
وعده يزيد به امام سجاد(ع)
٢٤٤ ص
(١٢١)
مشورت يزيد با بزرگان شام
٢٤٦ ص
(١٢٢)
تجهيز اسيران اهل بيت(ع) به سوى مدينه
٢٤٧ ص
(١٢٣)
فصل دوم حركت كاروان پيروز
٢٤٩ ص
(١٢٤)
خروج از شام
٢٥١ ص
(١٢٥)
يزيد از امام على بن الحسين(ع) پوزش مىخواهد
٢٥١ ص
(١٢٦)
تقديم اموال به اهل بيت(ع) و عدم پذيرش آن از سوى اهل بيت(ع)
٢٥٣ ص
(١٢٧)
خروج از شام چه زمانى بود؟
٢٥٣ ص
(١٢٨)
همراهان كاروان
٢٥٤ ص
(١٢٩)
آنچه هنگام ترك دمشق شنيده شد
٢٥٧ ص
(١٣٠)
خوشرفتارى در راه
٢٥٧ ص
(١٣١)
به سوى كربلا
٢٥٩ ص
(١٣٢)
زيارت قبر امام حسين(ع)
٢٥٩ ص
(١٣٣)
نخستين زائر قبر امام حسين(ع) كيست؟
٢٥٩ ص
(١٣٤)
جابر بن عبدالله انصارى و عطيه عوفى در كربلا
٢٦٢ ص
(١٣٥)
بيان شخصيت جابر و عطيه
٢٦٦ ص
(١٣٦)
برپايى عزا در سرزمين طف
٢٦٩ ص
(١٣٧)
تحقيق پيرامون اربعين
٢٧٠ ص
(١٣٨)
داورى ميان محدث نورى و قاضى طباطبايى
٢٧٤ ص
(١٣٩)
نظريه برگزيده
٢٨٩ ص
(١٤٠)
تعيين روز اربعين
٢٩٣ ص
(١٤١)
فضيلت زيارت امام حسين(ع) در اربعين
٢٩٣ ص
(١٤٢)
ملحق ساختن سر شريف به پيكر مطهر
٢٩٤ ص
(١٤٣)
اقوال درباره محل دفن سر حسين(ع)
٢٩٥ ص
(١٤٤)
به سوى مدينه
٣١٠ ص
(١٤٥)
فصل سوم به سوى مدينة الرسول(ص)
٣١١ ص
(١٤٦)
مدينه پيش از رسيدن خبر شهادت امام حسين(ع)
٣١٣ ص
(١٤٧)
نقش ام سلمه
٣١٤ ص
(١٤٨)
آگاهى ام سلمه از سر نوشت امام(ع)
٣١٤ ص
(١٤٩)
ام سلمه تربت حسين(ع) را مىبيند
٣١٤ ص
(١٥٠)
تربت حسين(ع) نزد ام سلمه
٣١٧ ص
(١٥١)
آنچه ام سلمه در شب قتل حسين(ع) شنيد
٣٢١ ص
(١٥٢)
ام سلمه نوحه جن را مىشنود
٣٢٤ ص
(١٥٣)
فرياد ام سلمه و ضجه اهل مدينه
٣٢٥ ص
(١٥٤)
خلاصه سخن
٣٢٥ ص
(١٥٥)
آگاهى ابن عباس از سرنوشت امام حسين(ع)
٣٢٥ ص
(١٥٦)
خواب ابن عباس و اطلاع آن به برخى مردم
٣٢٦ ص
(١٥٧)
آنچه اهل مدينه شنيدند
٣٢٨ ص
(١٥٨)
خواب عامر بن سعد بجلى
٣٣٣ ص
(١٥٩)
چكيدن خون از درخت
٣٣٣ ص
(١٦٠)
داستان كلاغ و فاطمه صغرى، دختر امام حسين(ع)
٣٣٦ ص
(١٦١)
پرنده آغشته به خون در مدينه
٣٣٧ ص
(١٦٢)
مدينه پس از دريافت خبر شهادت امام حسين(ع)
٣٣٩ ص
(١٦٣)
رسيدن فرستاده ابن زياد به مدينه
٣٤٠ ص
(١٦٤)
فرستاده ابن زياد نزد والى مدينه
٣٤١ ص
(١٦٥)
شيون مردم هنگام شنيدن خبر
٣٤٢ ص
(١٦٦)
شدت گرفتن شيون و زارى در خانههاى بنى هاشم
٣٤٢ ص
(١٦٧)
جلادان حاكم، كفر و كينهشان را آشكار مىسازند
٣٤٣ ص
(١٦٨)
موضعگيرى ام سلمه
٣٤٥ ص
(١٦٩)
سوگوارى اسماء دختر عقيل
٣٤٧ ص
(١٧٠)
رسيدن دو فرستاده يزيد به مدينه
٣٤٨ ص
(١٧١)
سر حسين(ع) در مدينه
٣٤٨ ص
(١٧٢)
سوگوارى دختر عقيل
٣٥١ ص
(١٧٣)
خطبه عمرو بن سعيد
٣٥٥ ص
(١٧٤)
موضعگيرى عبدالله بن جعفر
٣٥٧ ص
(١٧٥)
بازگشت باقيمانده كاروان حسينى به مدينه منوره
٣٥٨ ص
(١٧٦)
گفتههاى ام كلثوم
٣٥٩ ص
(١٧٧)
اعزام بشير بن حذلم از سوى امام زين العابدين(ع)
٣٦٣ ص
(١٧٨)
وضعيت مدينه پس از آگاهى مردم بر شهادت امام عليه السلام
٣٦٤ ص
(١٧٩)
خطبه امام زين العابدين(ع)
٣٦٥ ص
(١٨٠)
در مدينه منوره
٣٦٨ ص
(١٨١)
وضعيت اهل بيت هنگام ورود به مدينه
٣٦٨ ص
(١٨٢)
وضعيت مدينه پس از ورود اهل حرم حسين(ع)
٣٧٠ ص
(١٨٣)
نوحهسرايى زنى از دختران عبدالمطلب
٣٧١ ص
(١٨٤)
كنار مسجد الرسول(ص)
٣٧١ ص
(١٨٥)
سياهپوشى و ماتمدارى
٣٧١ ص
(١٨٦)
پاداش نگهبانان
٣٧٢ ص
(١٨٧)
ويران ساختن خانههاى متعلق به خاندان حسين(ع)
٣٧٣ ص
(١٨٨)
برپايى عزا براى حسين(ع)
٣٧٣ ص
(١٨٩)
نوحهسرايى جن
٣٧٤ ص
(١٩٠)
مرثيهسرايى امالبنين
٣٧٤ ص
(١٩١)
اندوه رباب
٣٧٦ ص
(١٩٢)
مرثيهخوانى عاتكه دختر زيد
٣٧٧ ص
(١٩٣)
ام سلمه امانتها را به صاحبانش باز مىگرداند
٣٧٨ ص
(١٩٤)
فاطمه، دختر امام حسين(ع) امانتها را به صاحبانش باز مىگرداند
٣٧٩ ص
(١٩٥)
استمرار گريه و اندوه امام زين العابدين(ع)
٣٨٠ ص
(١٩٦)
نقش امام زين العابدين(ع) در استمرار پيام
٣٨٣ ص
(١٩٧)
نقش زينب كبرى(س) در استمرار رسالت
٣٨٥ ص
(١٩٨)
فهرست منابع
٣٨٩ ص
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص
٣٣٤ ص
٣٣٥ ص
٣٣٦ ص
٣٣٧ ص
٣٣٨ ص
٣٣٩ ص
٣٤٠ ص
٣٤١ ص
٣٤٢ ص
٣٤٣ ص
٣٤٤ ص
٣٤٥ ص
٣٤٦ ص
٣٤٧ ص
٣٤٨ ص
٣٤٩ ص
٣٥٠ ص
٣٥١ ص
٣٥٢ ص
٣٥٣ ص
٣٥٤ ص
٣٥٥ ص
٣٥٦ ص
٣٥٧ ص
٣٥٨ ص
٣٥٩ ص
٣٦٠ ص
٣٦١ ص
٣٦٢ ص
٣٦٣ ص
٣٦٤ ص
٣٦٥ ص
٣٦٦ ص
٣٦٧ ص
٣٦٨ ص
٣٦٩ ص
٣٧٠ ص
٣٧١ ص
٣٧٢ ص
٣٧٣ ص
٣٧٤ ص
٣٧٥ ص
٣٧٦ ص
٣٧٧ ص
٣٧٨ ص
٣٧٩ ص
٣٨٠ ص
٣٨١ ص
٣٨٢ ص
٣٨٣ ص
٣٨٤ ص
٣٨٥ ص
٣٨٦ ص
٣٨٧ ص
٣٨٨ ص
٣٨٩ ص
٣٩٠ ص
٣٩١ ص
٣٩٢ ص
٣٩٣ ص
٣٩٤ ص
٣٩٥ ص
٣٩٦ ص
٣٩٧ ص
٣٩٨ ص
٣٩٩ ص

با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٧٦ - داورى ميان محدث نورى و قاضى طباطبايى

عبارت چنين استنباط كند كه اللهوف آخرين تأليف سيّد باشد، به خاطر اينكه آن را در پايان ديگر تأليفاتش قرار داده است، و با عدم قبول اين مطلب قدر متيقّن اين است كه اين تأييد از جانب ايشان نسبت به مضمون كتاب در مرحله كمال عمر شريفشان و پس از فراغت بسيارى از تأليف‌هايشان انجام شده است. بنا بر اين چنين اظهار نظرى اينگونه، مبنى بر كم ارزش جلوه دادن كتاب شايسته نيست.

٣. جالب اين است كه خود محدّث نورى كه كتاب «مصباح الزائر» را كه به تصريح مؤلف در اوان تكليف نوشته است، كتابى معتبر معرفى كرده است، [١] و كتاب «لهوف» را با احتمال تأليف در همان اوان، كتابى غير متقن مى‌داند! و اين دو مطلب با هم قابل جمع نيست.

٤. وانگهى ضميمه ساختن آن به «مصباح الزائر» دليل بر نوشتن آن در اوان تكليف نيست. بلكه مؤلّف بعدها اين كار را شايسته دانسته است. چنان كه خود او نيز به اين مطلب تصريح دارد.

٥. بر اين اضافه مى‌كنم كه تأليف چنين كتاب‌هايى در سنين نوجوانى از عنايت‌هاى ويژه الهى است كه نصيب بندگان برگزيده خويش مى‌سازد. از اين رو مى‌بينيم كه برخى از علماى سابق در اوان تكليف و يا پيش از آن مجتهد بوده‌اند.

٦. سيّد در اين زمينه تنها نيست و نمونه ديگر علّامه بزرگوار و فقيه، ابن نماى حلّى (٥٦٧- ٦٤٥) است. [٢] او نيز خبر اين ديدار را نقل كرده است و هيچ كس نمى‌گويد كه اين مطلب را در اوان تكليفش نوشته است! و اين ناشى از چه وچه است. او از نظر زمانى نيز متقدم بر سيد بن طاووس است. چرا كه ولادت سيد به سال ٥٨٩ ه. و وفات او به سال ٦٦٤ ه. بود. در حالى كه ابن نما در سال ٥٦٧ ه. به دنيا آمد و در سال ٦٤٥ ه. وفات يافت.

بنا بر اين او ٢٢ سال پيش از سيّد به دنيا آمد و ٢١ سال پيش از وى وفات يافت.

بنا بر اين لحن گفتار محدث نورى درباره آن عالم بزرگ مناسب نيست.

٧. شهيد قاضى در اين باره پاسخى دارد كه چنين است:


[١] . لؤلؤ و مرجان، ص ١٤٨.

[٢] . ر. ك: مقدمه مثير الاحزان، ص ٩.