با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٤٢ - اظهار پشيمانى يزيد و لعنت ابن زياد

از همين قبيل است نقل ابن جوزى از واقدى كه گفته است: «چون سرها را نزد وى آوردند گفت: سميّه ميان من و ابا عبدالله جدايى افكند و موجب قطع رحم گرديد! اگر من نزد او بودم از او در مى‌گذشتم! اما خداوند كار انجام شدنى را بايد انجام دهد. اى حسين، خدايت رحمت كند! تو را مردى كشت كه حقّ ارحام را نشناخت». [١] ولى ما با شواهد محكم و ذكر اعترافهاى گوناگون ثابت كرديم كه خود او به قتل حسين (ع) فرمان داد. [٢] اما آن خبيث مى‌خواست شانه خالى كند و از بيم اينكه مردم بر او بشورند، كشتن امام حسين (ع) را به گردن فاسقى مثل خودش افكند.

اين جاى بسى شگفتى است كه مى‌بينيم كسانى مى‌خواهند يزيد را از اين جنايت زشت تبرئه كنند؛ ولى با اين كار، خود را آلوده ساخته‌اند. از جمله اينان صاحب خطط الشام است، آنجا كه مى‌گويد، «اشتباه ابن زياد در قتل حسين (ع) و اسير كردن خاندان پاكش، بزرگترين وسيله براى بردن آبروى يزيد و خاندان يزيد فراهم آورد. آنها اين تهمت‌ها را به او زدند و از كرامتش كاستند با آنكه او در حكومت دارى چون گسترش كشورگشايى و جنگ با دشمنان رومى، به شيوه پدرش رفتار مى‌كرد». [٣]

آرى او به روش پدرش عمل كرد؛ و بلكه در بى‌عدالتى و ظلم و ستم و سركشى و ايستادن در برابر حق و كشتن خاندان پاك پيامبر (ص) از او نيز پيش افتاد و با پاى خودش به سوى عذاب پروردگار جهانيان رفت.

در اين صورت، هيچ كس نمى‌تواند اهداف واقعى خود را با اشتباه خواندن كار ابن زياد پنهان كند. چرا كه در كار ابن زياد چيزى جز پياده ساختن دستور يزيد نبوده است؛ و پنهان شدن پشت مسأله كشورگشايى- در راستاى يارى رسانى به ستمكارى چون يزيد-، مشكلى را حلّ نمى‌كند.

شايد نويسنده «خطط الشام»، واقعه حرّه و كشتار مردم مدينه و ويران كردن كعبه را از جمله فتوحات يزيد قلمداد مى‌كند!

[١] . تذكرة الخواص، ص ٢٦١.

[٢] . ر. ك: مبحث «كشتن امام حسين (ع)» در همين كتاب.

[٣] . خطط الشام، ج ١، ص ١١٣.