با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٧٤ - ريشههاى مسأله

مى‌شود. چون به اين سرزمين مى‌رسيدم، چارپايم چنان مى‌دويد كه من جا مى‌ماندم! اما پس از كشته شدن حسين (ع) به آرامى حركت مى‌كردم.» [١]

سبط بن جوزى به نقل از ابن سيرين گويد: پانصد سال پيش از بعثت پيامبر (ص) سنگى به زبان سريانى پيدا شد كه ترجمه عربى آن چنين بود:

أرتجوا امّة قتلت حسيناً شفاعة جدّه يوم الحساب [٢]

آيا قاتلان حسين (ع) در روز قيامت از جدّش اميد شفاعت دارند؟

خوارزمى از يكى از رهبران بنى سليم نقل مى‌كند كه گفت: بزرگان ما براى ما چنين نقل كرده‌اند: بر يكى از كنيسه‌هاى روم وارد شديم. در ديوارش صخره‌اى ديدم كه در آن چنين نوشته بود:

آيا امتى كه حسين را كشته است در روز قيامت به شفاعت جدّش اميد دارد؟

نه به خدا سوگند، براى آنها شفيعى نيست؛ و آنان در قيامت در عذاب هستند.

ما به يكى از بزرگان كنيسه گفتيم: از چه زمانى اين نوشته در اينجا هست؟ گفت:

سيصد سال پيش از بعثت پيامبر شما. [٣]

در برخى كتاب‌ها آمده است كه ششصد سال پيش از مبعث رسول خدا (ص) اين شعر در اينجا يافت شده است. [٤]

زرندى از سليمان بن يسار نقل مى‌كند: سنگى يافت شد كه بر آن نوشته شده بود:

[١] . الكنى (از دولابى)، ج ٢، ص ٢٠؛ المعجم الكبير، ج ٣، ص ١١٨، ح ٢٨٢٧؛ سير اعلام النبلاء، ج ٣، ص ٢٩١؛ الكامل فى التاريخ، ج ٤، ص ٩٠.

[٢] . تذكرة الخواص، ص ٢٧٤، بسيارى از مورخان ديگر نيز همين معنا را با اندكى اختلاف نقل كرده‌اند، مثل: نظم درر المسطين، ص ٢١٩؛ كشف الغمة، ج ٢، ص ٥٤؛ فرائد السمطين، ج ٢، ص ١٦٠؛ كشف الغمّة، ج ٢، ص ٥٤؛ البداية والنهاية، ج ٨، ص ٢٠٢؛ احقاق الحق، ج ١١، ص ٥٦٧؛ الرجال، شيخ عثمان دورة الحنفى، ص ٣٨٦؛ الاخبار الطوال، ص ١٠٩؛ تاريخ الخميس، ج ٢، ص ٢٩٩؛ حياة الحيوان، ج ١، ص ٦٠؛ نور الابصار، ص ١٢٢.

[٣] . مقتل خوارزمى، ج ٢، ص ٩٣؛ بشارة المصطفى، ص ٢٠١؛ امالى صدوق، ص ١٩٣، مجلس ٢٧ ح ٢٠٣؛ روضة الواعظين، ج ١، ص ١٩٣؛ مجمع الزوائد، ج ٩، ص ١٩٩؛ احقاق الحق، ج ١١، ص ٥٥٧ ٥٦٠.

[٤] . كفاية الطالب، ص ٨٣٨؛ تهذيب الكمال، ج ٦، ص ٤٤٢.