با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٩ - لعن يزيد

عبدالكريم بن شيخ ولى الدين: علامه محمودى مى‌نويسد: از جمله كسانى كه لعن يزيد را تجويز كرده‌اند شيخ عبد الكريم بن شيخ ولى الدين مؤلف كتاب «مجمع الفوائد و معدن الفرائد» است. او در ذكر احاديث وارده درباره درود بر پيامبر (ص) مى‌نويسد: ...

روشن است كه يزيد ملعون و پيروانش از كسانى بودند كه اهل بيت پيامبر (ص) را سبك شمردند. اينان مستحق خشم و خوارى و لعنت خداى جبّارند كه در قيامت انتقام مى‌گيرد. پس بر او وپيروانش و دوستداران و كمك كاران و خشنودان از رفتارش لعنت خداوند، فرشتگان و همه مردم باد. آنگاه گفت: هر كس خواستار تفصيل درباره لعنت يزيد باشد، بايد كتاب «تبيين الكلام» را مطالعه كند. اما اينكه برخى لعن او را منع كرده‌اند نه به خاطر عدم جواز آن است، كه به اتفاق جايز مى‌باشد، بلكه، آن گونه كه در شرح المقاصد آمده از بيم آن است كه به پدرش سرايت كند! [١]

علامه اجهورى به نقل از مشايخ خود: شبراوى گويد: شيخ مشايخ ما در حاشيه الجامع الصغير، پيرامون اين سخن پيامبر (ص) كه فرمود: «نخستين لشكر از امّت من كه بر دريا مى‌نشينند مستحق دوزخ گشته‌اند و نخستين لشكر از امّت من كه با شهر قيصر مى‌جنگند، گناهشان بخشوده است»، مى‌گويد: اين حديث مقتضى آن است كه يزيد بن معاويه از كسانى كه گناهشان بخشوده است باشد. در پاسخ اين استدلال گفته شده است كه داخل بودن يزيد در آن، مانع خروج وى با دليل خاص نيست. يا اينكه فرمايش پيامبر (ص):

«گناهشان بخشوده است» مشروط به اين است كه شايسته بخشش باشند؛ وحال آنكه يزيد چنين نيست. حتى برخى لعن او را به طور مطلق جايز شمرده‌اند، چرا كه او به قتل حسين (ع) فرمان داد .... [٢]

حديث ياد شده از جنبه صغرا و كبرا و ديگر جنبه‌ها جاى تأمل دارد؛ كه مجال ذكر آنها نيست.

[١] . هامش كتاب الرّد على المتعصب العنيد، ص ٦، به نقل از كتاب مجمع الفوائد و معدن الفرائد، حوالى، ص ٢٠.

[٢] . الاتّحاف بحبّ الاشراف، ص ٦٢.