يا حمايتشان كند نداشته باشند! آن كس كه بر ما اهل بيت نظر بغض‌آلود و كينه‌آلود مى‌افكند، چرا بايد در دشمنى ما كوتاهى كند؟! آن گاه بى‌هيچ احساس گناهى و بى‌آنكه جرمت را بزرگ بشمرى با چوبدستى بر لب و دندان ابا عبدالله (ع) مى‌زنى و مى‌گويى: «اى كاش بزرگانم در بدر، حاضر بودند»؟ چرانبايد اين را بگويى و پدرانت را فرا نخوانى؛ كه با ريختن خون اهل بيت محمد (ص) و ستارگان زمين از آل ابو طالب انتقام گرفتى و زخم‌هايتان التيام يافت. بدان كه بزودى به آنان خواهى پيوست و آرزو خواهى كرد كه اى كاش شل و لال بودى و نمى‌گفتى كه «شادى مى‌كردند و از شادمانى هلهله مى‌كردند». خداوندا حق ما را بستان و انتقام ما را از كسانى كه بر ما ستم كردند بگير. تو با اين خون‌هايى كه از فرزندان رسول خدا (ص) ريخته‌اى و حرمتى كه از آنها شكسته‌اى، نزد آن حضرت حاضر خواهى شد؛ و اين سخن خداى- تبارك و تعالى- است كه مى‌فرمايد: «وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ». [١] (هرگز كسانى را كه در راه خدا كشته شدند مرده مپنداريد، بلكه زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزى مى‌خورند). آن كسى كه تو را تشويق كرد و زمام امور مسلمانان را به تو سپرد به زودى خواهد دانست؛ آن گاه كه داور خداوند و دادخواه محمد (ص) باشد و اعضاى بدنت بر ضد تو گواهى دهند «چه بد جانشينى براى ستمگرانند» و «جايگاه چه كسى بدتر و سپاهش ناتوان‌تر است». هر چند كه گفت و گوى با تو بر مصيبتهاى من مى‌افزايد- چون قدر و منزلتت را كوچك مى‌بينم و تو را فروتر از آنكه نكوهش و توبيخ كنم مى پندارم- اما چه كنم كه ديده‌ها اشك بار و سينه‌ها سوزان است؛ و اين كار نه ما را بس است و نه بى‌نيازمان مى‌كند. اينك حسين (ع) كشته شده است و حزب شيطان ما را نزد حزب نابخردان مى‌برد، تا به خاطر شكستن حرمت خداوند، اموال خداى را به آنان بدهند. اين دستها به خون ما آلوده است و اين دهانها براى خوردن گوشت ما به آب افتاده است؛ و بر آن بدنهاى پاك و پاكيزه كفتارها گله گله مى‌آيند و مى‌روند. اگر ما را غنيمت انگاشته‌اى بدان، در آن روزى كه به كيفر كردار خود مى‌رسى، ما را از دست رفته خواهى يافت، و در آن هنگام كه جز آنچه از پيش فرستاده‌اى نيابى خويش را زيانكار خواهى ديد. تو از پسر مرجانه كمك بخواهى و او از تو؛ و در كنار ميزان، تو و پيروان تو به روى يكديگر عوعو كنيد؛ و خواهى ديد برترين توشه‌اى كه‌

[١] . آل عمران (٣)، آيه ١٦٩.