با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٣ - با پيرمرد شامى

باز پرسيد: آيا آيه «إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً» [١] را خوانده‌اى؟

پيرمرد گفت: آن را خوانده‌ام.

فرمود: بدان كه اهل بيت ماييم وآيه تطهير مخصوص ما است.

گويد: پيرمرد لختى خاموش ماند و از گفته‌هايش پشيمان بود. آن گاه سرش را به آسمان بلند كرد و گفت: پروردگارا من به پيشگاه تو از آنچه گفته‌ام و از دشمنى با آل محمد (ص) توبه مى‌كنم و از دشمنان خاندان محمد (ص)، از جنّ و انس، بيزارى مى‌جويم. [٢]

در «اللهوف» آمده است: راوى گويد: پيرمرد براى ساعتى خاموش ماند و از گفته‌هاى خويش پشيمان شد. آن گاه گفت: به خدا سوگند، آيا اينان شما هستيد؟

على بن الحسين (ع) گفت: به خدا سوگند، بدون شك اينان ما هستيم، به حقّ جدّمان رسول خدا (ص) كه اينان ما هستيم.

گويد: پيرمرد گريست و عمامه‌اش را بر زمين افكند. آن گاه سر را به آسمان بلند كرد و گفت: پروردگارا من از دشمنان محمّد و آل محمد (ص)، از جنّ و انس، به سوى تو بيزارى مى‌جويم.

آن گاه گفت: آيا مى‌توانم توبه كنم؟

حضرت به او فرمود: آرى، اگر توبه كنى خداوند توبه‌ات را مى‌پذيرد و تو با ما هستى.

[١]. بگو: براى اين رسالت از شما مزدى، جز دوست داشتن خويشاوندان، نمى‌خواهم. (الاحزاب (٣٣)، آيه ٢٣).

[٢] . الفتوح، ج ٢، ص ١٨٣؛ تفسير فرات الكوفى، ص ١٥٣، ح ١٩١؛ امالى صدوق، ص ٢٣٠ و به نقل از آن بحار الانوار، ج ٤٥، ص ١٥٤؛ روضة الواعظين، ج ١، ص ١٩١؛ الاحتجاج، ج ٢، ص ١٢٠ و به نقل از آن بحار الانوار، ج ٤٥، ص ١٦٦، ح ٩؛ مقتل خوارزمى، ج ٢، ص ٦١؛ الدر المنثور، سيوطى، ذيل آيه ٢٣ شورى و ٢٦ اسراء (با اندكى تفاوت). در آنجا آمده است كه پيرمرد شامى- پس از بلند كردن دست‌هايش به آسمان- گفت: پروردگارا من به پيشگاهت توبه مى‌كنم- سه بار-. پروردگارا من از دشمنى با آل محمد (ص) و از دوستى با قاتلان خاندان محمد (ص) توبه مى‌كنم. تا عمر داشته‌ام پيوسته قرآن خوانده‌ام، ولى تا امروز هيچ از آن ندانسته‌ام.