تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٩ - شرح آيات

يا خواهران و همسران ايشان را در برابر چشمانشان در معرض تجاوز قرار مى‌دهند.

ولى آنان به توفيق خدا چون كوه بر دين خود استوار مى‌مانند، بدان سبب كه روحهاى ايشان از دوستى دنيا تهى شده، و اين آيه شريفه آنان را تربيت كرده، و از حقيقت دنيا و حقيقت آخرت آگاه شده‌اند، و لذا هيچ چيزى را بر آخرت ترجيح نمى‌نهند.

اين مهم نيست كه مردمان از ايمان داشتن تو آگاه شوند، مهم آن است كه خدا از راستى تو در ايمانت با خبر باشد.

[٤] بيچاره پسر آدم چنان مى‌پندارد كه از فرمانروايى خدا گريخته است، يا با فرار خود او را عاجز مى‌كند، و بر قضا و قدر او مى‌تواند پيشى گيرد، و مثل او مثل مردى است كه نزد امام حسن (ع) آمد و به او گفت: من مردى گناهكارم، و نمى‌توانم خود را از معصيت نگاه دارم، پس مرا پندى ده، و او- عليه السلام- به وى گفت: «پنج كار را انجام ده و آن گاه هر كار كه مى‌خواهى بكن: اول اين كه روزى خدا را مخور و به هر گناه كه مى‌خواهى بپرداز؛ دوم اين كه از ولايت خدا بيرون رو و هر چه مى‌خواهى انجام ده؛ سوم اين كه جايى را برگزين كه خدا تو را نبيند و آن گاه هر گناه را كه مى‌خواهى مرتكب شو؛ چهارم اين كه چون ملك الموت براى گرفتن جانت مى‌آيد، او را از خود دور كن و به انجام دادن هر گناه كه دوست دارى مشغول شو؛ و پنجم آن كه چون مالك دوزخ مى‌خواهد تو را به آن داخل كند به آن داخل مشو، و به ارتكاب هر گناه كه دلت مى‌خواهد بپرداز». [٥]/ ٤١٥ «أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ أَنْ يَسْبِقُونا- يا كسانى كه كارهاى بد مى‌كنند چنان گمان دارند كه بر ما پيشى مى‌گيرند،» و از تحت تسلط ما خارج مى‌شوند. هرگز چنين نيست.

«ساءَ ما يَحْكُمُونَ‌- بد حكم مى‌كنند.» روزى بر بردباران نمى‌گذرد مگر اين كه به رحمت پروردگارشان نزديكتر