تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٦ - شرح آيات

اين امر واجب است كه براى بزرگداشت اين فكر كه سازنده نسلهاى مؤمن است، در مقابل آن به احترام بايستيم. و همچنين مى‌بايستى در برابر صبر و شكيبايى و فداكاريهاى رسولانى همچون نوح- على نبينا و آله و عليه افضل الصلاة و السلام- به اجلال آن بر سر پا بايستيم.

افراد جامعه نوح در يك زندگى طبقاتى و با حضور متكبّران و متجبران در زمين زندگى مى‌كردند، و با نوح بدين گونه به احتجاج و مجادله برمى‌خاستند كه مى‌گفتند: ما چگونه به پيروى از تو گردن نهيم در صورتى كه پستترين طبقات پيرو تو شده‌اند؟! و نوح- عليه السلام- و پيروان او را به سنگسار كردنشان از روى گردنكشى و بلندى طلبى در زمين تهديد مى‌كردند.

پيروى كردن افراد پست از نوح نمى‌تواند دليلى براى ايمان نياوردن بوده باشد، و اگر آنان پست بوده باشند، رسيدگى به حساب ايشان براى خدا شايسته‌تر است تا براى آن گردنكشان و طاغيان، و به هر حال پايان كار قوم نوح بهتر از پايان كار قوم فرعون يا قوم ابراهيم نبود كه نوح آنان را نفرين كرد و از خدايش خواست كه ميان او و ايشان حكم خود را صادر كند، پس خدا آنان را غرق كرد و نوح و مؤمنانى را كه با او همراه بودند از غرق شدن رهايى بخشيد.

بارى ديگر عزت و قدرت خدا در انتقام از قوم نوح تجلّى پيدا كرد، به همان گونه كه رحمت او در نجات مؤمنان متجلّى و آشكار شد، و در اين بزرگترين آيت الاهى وجود داشت ولى بيشترين مردم با ديدن آيات ايمان نمى‌آوردند.

شرح آيات

[١٠٥] «كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ‌- قوم نوح فرستادگان خدا را تكذيب كردند.» پيامبران در خطى واحد قرار گرفته و مكمل يكديگرند، و همگى آنان از جانب پروردگار يكتا به رسالت مبعوث شده‌اند، و رسالتهاى همه ايشان از لحاظ مبادى و اصول كلى با يكديگر متوافق است، و تنها از لحاظ محتواى اجتماعى ميان‌