تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢٢ - شرح آيات

آنان علاوه بر كار زشت لواط در راههاى امن مردم به راهزنى مى‌پرداختند، بدان سبب كه شهرهاى آنان در يك منطقه جغرافيايى حساس قرار داشت، و اجازه به عبور كاروانها نمى‌دادند.

«وَ تَأْتُونَ فِي نادِيكُمُ الْمُنْكَرَ- و در محل تجمع و باشگاه خود به كارهاى زشت و منكر مى‌پردازيد.»/ ٤٤٧ يعنى آشكارا به منكرات مى‌پردازيد و در باشگاههاى خود مرتكب آنها مى‌شويد، و هر كس كه به منكرى بپردازد و آن را از ديد مردمان پنهان نگاه دارد، كارش آسان است و خدا از گناه او درمى‌گذرد، ولى اگر به عمل منكرى در برابر مردمان بپردازد به حرمتها و ارزشهاى اجتماع تجاوز كرده است.

در بعضى از روايات آمده است كه: «آنان به يكديگر ريگ پرتاب مى‌كردند، و در مجالس به مسابقه صداهاى قبيحى كه از خود بيرون مى‌آوردند مى‌پرداختند». [١٥] «فَما كانَ جَوابَ قَوْمِهِ إِلَّا أَنْ قالُوا ائْتِنا بِعَذابِ اللَّهِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ‌- پس جواب قوم او (لوط) جز اين نبود كه گفتند: اگر راست مى‌گويى عذاب خدا را براى ما بياور.» علاوه بر كارهاى زشتى كه مى‌كردند، به استكبار پرداختند، و در چالش پيش رفتند، چه اگر كسى كار بد كند و سپس پشيمان شود، اميد آن هست كه توبه او را بپذيرد، اما اگر با انجام دادن كارهاى زشت و منكر به چالش با خدا بپردازد، جاودانه جايش در آتش است.

[٣٠] «قالَ رَبِّ انْصُرْنِي عَلَى الْقَوْمِ الْمُفْسِدِينَ‌- گفت: پروردگارا! مرا در برابر گروه مفسدان يارى كن.» در اين جا لوط (ع) رسالت خود را به پايان رسانيد، و كار را به خدا واگذاشت، و بر او توكل كرد، و از وى يارى خواست. و مدت سى سال بود كه به‌