تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤١١ - شرح آيات

اين براى رد كردن طرز تفكر كسانى است كه دل خود را به شفاعت خوش كرده‌اند و، مثلا، چنان مى‌پندارند كه عيسى (ع) خود را فداى او كرده و مى‌تواند او را از عذاب خدا رهايى بخشد، ولى خداوند تبارك و تعالى مى‌گويد كه: عيسى و ديگر پيامبران و اولياى خدا توان رهانيدن شما را از عذاب خدا ندارند مگر در آن صورت كه خدا چنين اجازه‌اى را به آنان بدهد.

پروردگار ما كافرانى را كه منكر روز قيامت مى‌شوند بيم مى‌دهد و مى‌گويد كه: آنان از رحمت او مأيوسند و انتظار رحمتى از او ندارند- در صورتى كه رحمت او گسترش و وسعت رسيدن به هر چيز و هر كس را دارد- پس نبايد آرزوى رسيدن به باغهاى نعمت او را داشته باشند مگر آن گاه كه ايمان آورند و خود را اصلاح كنند.

[٢٣] «وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ لِقائِهِ أُولئِكَ يَئِسُوا مِنْ رَحْمَتِي‌- و كسانى كه به آيات خدا و ملاقات كردن با او كافر شده‌اند، آن كسانند كه از رحمت و بخشش من نوميد شده‌اند.» شايد اين آيه همچنين شامل حال كسانى نيز باشد كه ادعاى مؤمن بودن به آخرت مى‌كنند، ولى كردار و رفتار ايشان چنان است كه گويى بعث و نشورى وجود ندارد.

«وَ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ‌- و آنان را عذابى دردناك است (و آن را خواهند چشيد).» يكى از گونه‌هاى عذاب نوميدى است.

ولى مؤمن، بر عكس اين، در اميدوارى زندگى مى‌كند، و همين اميدوارى فرصت انديشيدن درباره آخرت را به او مى‌دهد، و نقشه براى رستگارى خود و رسيدن به هدفهايش مى‌كشد، و شاعر چه خوب گفته است كه