تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٩١ - شرح آيات

«روزى بر پسر آدم نمى‌گذرد مگر اين كه به او مى‌گويد: اى پسر آدم! من روزى تازه‌ام و بر تو گواهم، پس در من به گفتن سخن نيكو و انجام دادن عمل نيكو بپرداز تا در روز قيامت براى آن گواه تو باشم». [٦] پس چه بهتر كه فرصت را غنيمت شماريم و كارى نكنيم كه روزهاى ما به صورت اوراق نقدى بدون اعتبار درآيد. و در حديثى آمده است كه: «دنيا يك ساعت است پس آن را طاعت سازيد». [٧] اعمال ما چيزى بر ثروت و بى‌نيازى پروردگارمان نمى‌افزايد.

«إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعالَمِينَ‌- خدا از جهانيان بى نياز است.» [٧] «وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَنُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَحْسَنَ الَّذِي كانُوا يَعْمَلُونَ‌- و كسانى كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند، بديهايشان را از ايشان مى‌زداييم و در برابر نيكوترين كارهايى كه كرده بوده‌اند به ايشان پاداش مى‌دهيم.» اين مژده‌اى بزرگ است، چه پروردگار ما- عزّ و جلّ- كارهاى بد كسانى را كه ايمان آورده و كارهاى نيكو انجام داده‌اند محو مى‌كند؛ و به كارهاى نيكشان پاداش مى‌دهد، و اين عاليترين نعمت خدا بر مؤمن است، پس اگر شخصى در سپيده دم بيدار شود و اندكى سستى در گزاردن نماز نشان دهد و خواب او را فرا گيرد، و چون بار ديگر از خواب بيدار شود خورشيد به بالاى افق رسيده باشد، بر او لازم است كه اثر اين گناه را از جان خود دور كند و در مقابل آن به كار بزرگى بپردازد تا در روز محشر در برابر همگان به اين رسوا نشود كه نماز صبحش را قضا كرده است، چه در آن هنگام از دروغ گفتن كارى ساخته نيست، و از ميانجى كارى برنمى‌آيد، مگر واسطه و ميانجى مى‌تواند آنچه را كه در كتاب و نامه عمل آمده است تغيير دهد؟!