تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٣ - رهنمودهايى از آيات

/ ٤٠٩

آيا مردم گمان برده‌اند كه بيهوده رها شده‌اند؟!

رهنمودهايى از آيات

سوره عنكبوت كه سستى تمدنهاى جاهليت را آشكار مى‌سازد، آيات كريمه خود را با بيان حقايق گوناگونى آغاز مى‌كند، و به وسيله آنها زمينه را براى بيان سنّتهاى خدا در مجتمعهاى فاسد آماده سازد.

اولا: خدا مردمان را بدون آزمايشى كه آنان را چنان پاك كند كه آتش طلا را پاك مى‌كند، به حال خود وا نمى‌گذارد، و اين سنتى است كه در گذشته و حال جريان داشته است، تا از اين راه خدا راستگويان و دروغگويان در ادعاى ايمان را از يكديگر جدا كند.

ثانيا: بدكاران به خطا چنان مى‌پندارند كه با گناهان خويش به چالش با خدا پرداخته‌اند، هرگز چنين نيست ... و نمى‌توانند خدا را عاجز كنند.

ثالثا: اجلى از پيش تعيين شده وجود دارد كه چون از آن نيكوكاران فرا رسد بلا و آزمايش ايشان خاتمه پيدا مى‌كند، و با آن ايام مهلت بدكاران به پايان مى‌رسد و زيانكار مى‌شوند.

رابعا: كسانى كه به مجاهده با هواهاى نفسانى خويش و شياطين بشرى مى‌پردازند، به سود خود كار مى‌كنند/ ٤١٠ (و بنا بر اين سودى به خدا نمى‌رسانند) و از آن جهت چنين است كه خدا از همه جهانيان بى نياز است. و از بزرگترين دستاوردهاى اينان آن است كه خدا از كارهاى بد آنان چشمپوشى مى‌كند، و كارهاى نيك آنان را پاداش نيكو مى‌دهد.