تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٨ - شرح آيات

چنين كرد و خدا او را همراه با خانه‌اش به زير زمين فرو برد». [٤٠] [٨٢] و پس از فرو رفتن قارون و پايان يافتن همه شوكت و مالش، براى كسانى كه آرزومند جايگاه او بودند، دو حقيقت آشكار شد

نخست: دروغ قارون كه به ايشان گفته بود كه اين اموال همه از آن خود او است، و انكار اين مطلب كه تنگى و گستردگى زندگى به دست خدا است، بر همه معلوم شد، و دليل آن اين بود كه خدا مال را از او گرفت، و آن كس كه برگرفتن مال بدين گونه قادر است، بر بخشيدن آن نيز توانايى دارد.

«وَ أَصْبَحَ الَّذِينَ تَمَنَّوْا مَكانَهُ بِالْأَمْسِ يَقُولُونَ وَيْكَأَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ يَقْدِرُ- و صبح كردند كسانى كه آرزومند داشتن جايگاه او بودند. در حالى كه مى‌گفتند: واى بر ما، چنان است كه گويى خدا است كه روزى را براى هر يك از بندگانش كه بخواهد گسترش مى‌دهد يا تنگ مى‌كند.» سپس خدا را سپاس گزاردند كه خود با قارون منحرف نشدند، و اگر چنين شده بود آنان نيز مشمول عذاب مى‌شدند.

«لَوْ لا أَنْ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْنا لَخَسَفَ بِنا- و اگر خدا بر ما منّت ننهاده بود، ما را نيز در زمين فرو مى‌برد.» دوم: دانستند كه كافرى كه با خدا به مكابره مى‌پردازد، و از نعمتهاى وى در هدفهاى حقيقى آنها بهره‌بردارى نمى‌كند، در زندگى شكست مى‌خورد، و رستگار آن مؤمن است كه به كارهاى خوب و شايسته و صالح مى‌پردازد، چنان كه به تأكيد اهل علم الاهى بنا بر آيه (٨٠) در اين خصوص اشاره شده است.

/ ٣٨٣ «وَيْكَأَنَّهُ لا يُفْلِحُ الْكافِرُونَ‌- واى بر تو اى قارون! كه (خدا) كافران را رستگار نمى‌سازد.» و عاقبت پاكيزه مخصوص پرهيزگاران و متقيان است.

[٨٣] در پايان اين درس در يك آيه به اختصار حكمتها و عبرتهاى آن بيان‌