تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٠٥ - رهنمودهايى از آيات

/ ٣٢٦

بينشها و هدايت و رحمت براى مردم‌

رهنمودهايى از آيات

اين آيه‌ها بر جنبه غيبى رسالتهاى الاهى تأكيد مى‌كند، كه آن اوج پيشرفت در تكامل بشرى تدريجى طبيعى همچون شهادتى نيست كه مثلا شخص طالب رسيدن به آن در هنگام رفتن از دنيا است، بلكه قضاى الاهى ناگهانى است كه براى اصلاح مسير بشر به صورت غيبى پيش مى‌آيد.

رسالت، بدان گونه كه در آيه (٤٣) آمده، وسيله‌اى براى ديدار حقايق و توضيح آنها است، و برنامه و روشى براى شناخت دانشها، و خود در عين حال علم و شناخت و هدايت است، و همچنين رسالت براى اتمام حجت بر مردم مى‌آيد تا فردا نگويند: چرا فرستاده‌اى بر ما روانه نكردى؟! پس حكمت خدا چنان اقتضا مى‌كند كه آدمى در زندگى خويش آزاد باشد، و فرصت هدايت و راهيابى از جانب خدا براى او فراهم آيد، و پروردگار عزيز ما اين را نخواست كه به اجبار حاضر به راهيابى از طريق فرستادگان او باشند، و خود راه يافتن از مسئوليتهاى ايشان است، همچون كسى كه به تو كتاب مى‌دهد و علم نمى‌دهد، بلكه فرصت دست يافتن به علم را براى تو فراهم مى‌آورد، و رسالت نسبت به مردم به همين گونه است،/ ٣٢٧ و در روز قيامت خدا حجّت بالغه عليه ما دارد، و سپس سياق از رابطه ميان عبرتهاى اقوام پيشين و سنتهاى رسولان گذشته و رسالت محمّد پيامبر (ص) سخن مى‌گويد.