تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠٥ - شرح آيات

و مخترعان بزرگ مى‌گويند كه: اختراع گونه‌اى از الهام است، و حتى بعضى در حال خواب به اكتشافات خود دست مى‌يابند، و شاعران بزرگ مى‌گويند

شعر در غالب اوقات گونه‌اى از الهام است.

/ ٢٢٠ «وَ مَنْ يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ‌- و چه كس بادها را همچون مژده دهنده‌اى از رحمت (باران) خود مى‌فرستد؟» خداوند متعال پيامبران را چوپانان گوسفندان جز بعضى از ايشان قرار داده است، و حكمت اين امر بدان گونه كه در حديث آمده، آن است كه چشم به راه باران باشند، و انسان اين را مى‌داند كه آن كس كه ابرها را به وسيله بادها جابه‌جا مى‌كند و سبب باريدن باران رحمت مى‌شود خدا است، بنا بر اين

«أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ تَعالَى اللَّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ‌- آيا مى‌شود با خدا معبود ديگرى وجود داشته باشد؟ و خدا برتر از آن است كه براى او شريك قايل شوند.» با وجود همه اين آيات آشكار، بعضى از مردم چنان تصوّر مى‌كنند كه سود و زيان از جانب حاكمان مى‌رسد، و به همين سبب به فروتنى و خضوع در برابر آنان برمى‌خيزند، و آنان را شريك خدا قرار مى‌دهند.

[٦٤] «أَمَّنْ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ‌- آيا چه كس آفرينش را (از عدم) آغاز كرد و سپس بار ديگر آن را (در قيامت) تجديد مى‌كند؟» «وَ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ‌- و چه كس از آسمان و زمين به شما روزى رساند؟» از كجا تحصيل روزى مى‌كنيم؟ آيا از پيش خودمان است؟! هرگز ... از جانب خدا است كه روزيهاى بندگانش به دست خود او است، و بعضى از مردم به علت مستقيم روزى مى‌نگرند، و از ميليونها عامل كه در پيدايش آن سهيم بوده‌اند غافل مى‌مانند كه همه به تدبير پروردگار در پشت سر اين علت مستقيم قرار گرفته‌اند.

«أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ‌- آيا خداواره‌اى با خدا هست؟» برخى همچون طاغوتها ادّعا مى‌كنند كه خدا شريكانى دارد.