بیان المراد؛ شرح فارسی بر اصول الفقه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٠١٦ - نتيجه بحث و مسئله مقدمه واجب و اقوال در آن

قوله: تحمله و تدعوه الى الاتيان الخ: ضمائر منصوبى در « تحمله » و « تدعوه » به مكلّف راجعند.

قوله: تحصيلا له: ضمير در « له » به مأموربه عود مى‌كند.

قوله: لانّه يكون من باب تحصيل الحاصل: ضمير در « لانّه » به جعل الدّاعى الثّانى من المولى راجع است.

قوله: فاىّ امر بالمقدّمة لا ينفع: يعنى پس هيچ امرى بمقدّمه نافع نمى‌باشد.

قوله: و لا يكفى للدّعوة اليها: ضمير در « اليها » به مقدّمه عود مى‌كند.

قوله: لتحريكه الى المقدّمة: ضمير مجرورى در « تحريكه » به مكلّف عود مى‌كند.

قوله: و للدّعوة اليها: ضمير در « اليها » به مقدّمه راجع است.

قوله: فايّة حاجة تبقى الى الامر بها: ضمير در « بها » به مقدّمه راجع است.

قوله: لانّه تحصيل للحاصل: ضمير در « لانّه » به امر بمقدّمه من قبل المولى راجع است.

قوله: و توقّفه عليها: ضمير مجرورى در « توقّفه » به واجب و در « عليها » به مقدّمه راجع است.

قوله: انّه لا وجوب غيرى اصلا: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: فليحذف ذلك: مشار اليه « ذلك » تقسيم واجب به نفسى و غيرى مى‌باشد.

قوله: من سجلّ الابحاث الاصوليّة: كلمه « سجلّ » يعنى شناسنامه و دفتر.

متن: المسألة الثّالثة:

مسألة الضّدّ

تحرير محلّ النّزاع:

اختلفوا في أنّ الامر بالشّيئ هل يقتضي النّهي عن ضدّه او لا يقتضي على اقوال.