بیان المراد؛ شرح فارسی بر اصول الفقه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٩٨٠ - توضيح در اطراف معلول نبودن وجوب مقدمه از وجوب ذو المقدمه

قوله: يشتاقها ان تحصل الخ: ضمير فاعلى در « يشتاقها » به آمر و ضمير مفعولى به مقدّمه برمى‌گردد.

قوله: اذ لا مانع من البعث نحوها حينئذ: يعنى حين تحوّل الشّوق الى الارادة الحتميّة.

قوله: و المفروض انّ وقتها قدحان: ضمير در « وقتها » به مقدّمه راجع بود و كلمه « حان » يعنى فرارسيده است.

قوله: فلا بدّ ان يأمر بها فعلا: ضمير در « يأمر » به آمر و در « بها » به مقدّمه راجع است.

قوله: و الامر به قبل وقته: ضمير در « به » و « وقته » به ذو المقدّمه راجع مى‌باشد.

قوله: لعدم حصول ظرفه: يعنى ظرف ذو المقدّمه.

قوله: و ان كان الشّوق الى الامر به: ضمير در « به » به ذو المقدّمه عود مى‌كند.

قوله: حاصل حينئذ: يعنى حين قبل وقته.

قوله: و لا محذور فيه: ضمير در « فيه » به وجوب مقدّمه مفوّته قبل از وجوب ذو المقدّمه راجع است.

قوله: فانّه اذا اشتاق الى فعل شيئ: ضمير در « انّه » به انسان عود مى‌كند.

قوله: فيفعلها: ضمير فاعلى به انسان و ضمير مفعولى به مقدّمات عود مى‌كند.

قوله: لم يحن وقته بعد: يعنى وقت ذو المقدّمه هنوز فرانرسيده است.

قوله: و لم تحصل له الارادة الحتميّة: ضمير در « له » به انسان عود مى‌كند.

قوله: و على قياسها: يعنى و على قياس الارادة التّكوينيّة.

قوله: و لا محذور فيه: ضمير در « فيه » به تقدّم وجوب فعلى مقدّمه بر وجوب ذو المقدّمه راجع است.

قوله: و قلنا انّه ليس معناه: ضمير در « انّه » و « معناه » به كون وجوب المقدّمه تابعا لوجوب ذيّها راجع است.

قوله: و تبعيّته له: ضمير در « تبعيّته » به وجوب مقدّمه عود كرده و در « له » به وجوب ذو المقدّمه برمى‌گردد.