بیان المراد؛ شرح فارسی بر اصول الفقه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٩٣٨ - امر چهارم تقسيم مقدمه و شرح دو قسم مشهور آن

در اينمثال تحصيل فوت بخاطر امتثال امر بقضاء واجب نيست بلكه اگر بحسب اتّفاق واجب فوت شد قضاء نيز واجب مى‌گردد.

بيان مراد

قوله: على وجه تكون مفروضة التّحقّق: يعنى اگر مقدّمه مزبور در خارج تحقّق پيدا كرد ذو المقدّمه واجب و امتثالش لازم مى‌گردد.

قوله: و يسمّى الواجب بالنّسبة اليها: ضمير در « اليها » به مقدّمة الوجوب راجع است.

قوله: بل يكون الوجوب: يعنى وجوب واجب.

قوله: بالنّسبة اليها: يعنى بالنّسبة الى المقدّمة.

قوله: و لا تؤخذ بالنّسبة اليه: ضمير نائب فاعلى در « لا تؤخذ» به مقدّمه و در « اليه » به ذو المقدّمه راجع است.

قوله: بل لا بدّ من تحصيلها: يعنى تحصيل مقدّمه.

قوله: مقدّمة لتحصيله: يعنى مقدّمة لتحصيل الواجب.

قوله: و يسمّى الواجب بالنّسبة اليها: ضمير در « اليها » به مقدّمه راجع است.

قوله: لانّه اذا كانت المقدّمة الوجوديّة: ضمير در « لانّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: على انّها مفروضة الحصول: ضمير در « انّها » به مقدّمة وجوديّة راجع است.

قوله: فلا معنى لوجوب تحصيلها: يعنى تحصيل مقدّمه.

قوله: فانّه خلف: ضمير در « فانّه » به وجوب تحصيل مقدّمه راجع است و مراد از « خلف » خلاف فرض مى‌باشد.

قوله: وجب الحجّ عندها: يعنى عند الاستطاعه.

قوله: فانّه لا يجب تحصيله: ضمير در « فانّه » بمعناى « شأن » بوده و در « تحصيله » به فوت برمى‌گردد.