إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٤٦٣ - «ترتب»

مع أنّه يكفي الطّرد من طرف الأمر بالأهمّ، فإنّه على هذا الحال يكون طاردا لطلب الضّدّ، كما كان في غير هذا الحال، فلا يكون له معه أصلا بمجال(١).

اكنون بررسى كنيم كه آيا در محلّ بحث- ترتّب- در آن مرتبه‌اى‌ كه گفتيم امتناع، تحقّق پيدا كرده، مطارده، تحقّق دارد يا نه؟

امر اوّل كه فعلا ساقط نشده و فعليّت آن به قوّت خود، باقى هست و مكلّف را به امتثال و موافقت خود، دعوت مى‌كند. در اين رتبه، امر ثانى هم، چون شرط و معلّق عليه آن، حاصل شده، فعليّت پيدا كرده و مكلّف را به امتثال خود دعوت مى‌كند و مى‌گويد بايد قدرت خود را صرف امتثال امر دوّم نمائى زيرا فعلا امر دوّم، نقصانى ندارد و شرطش تحقّق پيدا كرده، واجب مشروط، وقتى شرطش حاصل شد، به واجب منجّز، مبدّل مى‌گردد.

نتيجه: در رتبه امر ثانى، عنوان مطارده، تحقّق دارد يعنى: امر اوّل، مكلّف را به سوى خود مى‌خواند و امر دوّم هم مكلّف را به امتثال خود، دعوت مى‌كند و چون دو امر فعلى منجّز، تحقّق دارد، مطارده هم به قوّت خود باقى هست و اينكه شما- مستشكل- گفتيد در بحث فعلى- ترتّب- مطارده‌اى وجود ندارد ولى در طلب ضدّين در عرض واحد، مطارده محقّق است، امر صحيحى نيست بلكه اينجا هم مطارده، ثابت است و در رتبه امر به مهم- صلات- مطارده به قوت خود باقى هست.

(١)- ب: از شما مى‌پذيريم كه امر به مهم در برابر امر به اهم، طارديّت ندارد و در نتيجه، مطارده محقّق نيست لكن اين مطلب را نمى‌توانيد، انكار نمائيد كه: امر به مهم، ضعيف هست و طارديّت ندارد امّا امر به اهم كه نسبت به مهم، طارديّت دارد، امر به اهم‌