إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٣٣ - نتيجه احتمالات چهارگانه مذكور از نظر اجزا و عدم اجزا چيست؟

لكن مصلحت باقى‌مانده- در صورت اتيان مأمور به- هم «امكان» استيفا دارد و هم داراى «لزوم» استيفا هست، فرضا صلات مع التيمّم، داراى پنجاه درجه، مصلحت هست لكن پنجاه درجه، مصلحت باقى‌مانده، امكان و لزوم استيفا دارد.

بديهى است كه در فرض مذكور بايد قائل به عدم اجزا شد و لازم است كه مكلّف در وقت يا خارج از وقت نمازش را مع الوضوء بخواند.

سؤال: حكم مسئله از نظر جواز يا عدم جواز «بدار» چيست؟

جواب: مكلّف، بين دو امر، مخيّر است: الف: ابتداء نمازش را مع التيمّم بخواند، چنانچه در وقت، واجد الماء شد آن را اعاده نمايد و اگر در خارج از وقت، تمكّن از آب پيدا كرد آن را قضا نمايد. ب: ابتداء مبادرت به خواندن نماز مع التيمّم ننمايد بلكه تا آخر وقت، منتظر بماند تا عذرش برطرف شود و فقط مأمور به- فرضا يك نماز- را اتيان نمايد.

٤: آخرين فرض، اين است كه: صلات مع التيمّم، وافى به تمام مصلحت نباشد لكن مصلحت باقى‌مانده گرچه «امكان» استيفا دارد لكن «لزوم» استيفا ندارد فرضا صلات مع التيمّم، نود درصد از مصلحت را تأمين مى‌كند امّا مصلحت باقى‌مانده‌اش گرچه ممكن الاستيفاء هست امّا وجوب استيفا هم ندارد.

در فرض مذكور بايد قائل به اجزا شد زيرا صلات مذكور، نقصانى ندارد و چنانچه بعدا واجد الماء شد اعاده و قضا هم لازم نيست.

سؤال: حكم مسئله از نظر جواز يا عدم جواز «بدار» چيست؟

جواب: قوله: «و فى الصّورة الثانية يتعيّن عليه البدار و يستحبّ اعادته [يتعين عليه‌