إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٣٨٦ - بيان ثمره چهارم

و ربما يجعل‌ من الثّمرة، اجتماع الوجوب و الحرمة- إذا قيل بالملازمة- فيما اذا كانت المقدّمة محرمة، فيبتنى على جواز اجتماع الأمر و النّهي و عدمه، بخلاف ما لو قيل بعدمها(١).

آرى امير مؤمنان و مولاى متقيان عليه السّلام فرموده است: «الهى ما عبدتك خوفا من نارك، و لا طمعا فى جنّتك بل وجدتك اهلا للعبادة فعبدتك».

اگر به عمق عبادات خود، توجّه كنيم، آن عباداتى كه خالى از ريا و آلودگى‌هاى دنيوى هست براى طمع در بهشت و ترس از جهنّم مى‌باشد و اين مطلب با مسأله اخذ اجرت در مقابل واجبات از نظر ملاك، متّحد است.

خلاصه: مصنّف رحمه اللّه از طريق داعى بر داعى در واجبات عبادى، مسأله اخذ اجرت در برابر آن‌ها را حل نموده‌اند.

(١)-

بيان ثمره چهارم:

اگر شى‌ء- مقدّمه‌اى- قبل از آنكه مقدّمه واجب، قرار گيرد، حرمت ذاتى داشته باشد و آن شى‌ء محرّم، مقدّمه واجبى، واقع شود، در فرض مذكور اگر قائل به ملازمه و وجوب مقدّمه شويم، نسبت به آن مقدمه، اجتماع وجوب و حرمت‌، تحقق پيدا مى‌كند يعنى: از مصاديق و صغريات اجتماع امر و نهى، محسوب مى‌شود- مانند صلات‌