١٩- و هيچ كس را نزد او حقى نيست تا بخواهد او را جزا دهد.
٢٠- بلكه هدفش جلب رضاى خداى بزرگ اوست.
٢١- و به زودى راضى مى‌شود!
تفسير:
انفاق و دورى از آتش دوزخ
در تعقيب آيات گذشته، كه مردم را به دو گروه مؤمن سخاوتمند، و گروه بى ايمانِ بخيل تقسيم، و سرنوشت هر كدام را بيان نمود، در آيات مورد بحث، نخست، به سراغ اين مطلب مى‌رود كه، كار ما هدايت است نه اجبار و الزام، اين وظيفه شما است كه تصميم گيريد و مرد راه باشيد.
به علاوه، پيمودن اين راه به سود خود شما است، و ما هيچ نيازى به آن نداريم.
مى‌فرمايد: «مسلماً هدايت كردن بر عهده ما است» «إِنَّ عَلَيْنا لَلْهُدى‌».
چه هدايت از طريق «تكوين» (فطرت و عقل) و چه از طريق «تشريع» (كتاب و سنت)، ما آنچه در اين زمينه لازم بوده گفته‌ايم و حق آن را ادا كرده‌ايم.
***
«و مسلماً آخرت و دنيا همه از آن ما است» «وَ إِنَّ لَنا لَلآْخِرَةَ وَ الأُولى‌». «١»

هيچ نيازى به ايمان و طاعت شما نداريم، نه اطاعت شما سودى مى‌رساند، و نه معصيت شما زيانى، و تمام اين برنامه‌ها به سود شما و براى خود شما است.