در آيه بعد، براى تأكيد بيشتر مى‌افزايد: «به من خبر ده اگر اين بنده نمازگزار بر طريق هدايت باشد» ... «أَ رَأَيْتَ إِنْ كانَ عَلَى الْهُدى‌».
***
«يا مردم را به تقوا دستور دهد» ... «أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوى‌».
آيا نهى كردن او سزاوار است؟ و آيا مجازات چنين كسى، جز آتش دوزخ مى‌تواند باشد؟!
***
«به من خبر ده اگر اين شخص طغيانگر كه رهروان راه حق را از نماز و هدايت و تقوا باز مى‌دارد، اگر تكذيب حق كند و از آن روى گرداند چه سرنوشت دردناكى خواهد داشت»؟! «أَ رَأَيْتَ إِنْ كَذَّبَ وَ تَوَلَّى». «١»

***
«آيا او نمى‌داند كه خداوند همه اعمال او را مى‌بيند و همه را براى حساب و جزا ثبت و ضبط مى‌كند»؟! «أَ لَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرى‌».
تعبير به «قضيه شرطيه» در آيات فوق، اشاره به اين است كه: اين طغيانگر مغرور، لااقل اين احتمال را بايد بدهد كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله بر طريق هدايت است، و دعوتش دعوت به سوى تقوا است، همين احتمال براى اين كه جلو طغيان او را بگيرد كافى است.
بنابراين، مفهوم اين آيات ترديد در هدايت و دعوت پيامبر صلى الله عليه و آله به سوى تقوا نمى‌باشد، بلكه اشاره به نكته ظريف بالاست.