مى‌فرمايد: «به طور مسلّم همه انسان‌ها در زيانند» «إِنَّ الإِنْسانَ لَفي‌ خُسْرٍ».
سرمايه‌هاى وجودى خود را چه بخواهند يا نخواهند، از دست مى‌دهند، ساعات، ايام، ماه‌ها و سال‌هاى عمر به سرعت مى‌گذرد، نيروهاى معنوى و مادى تحليل مى‌رود، و توان و قدرت كاسته مى‌شود.
آرى، انسان همانند كسى است كه سرمايه عظيمى در اختيار داشته باشد، و بى آن كه بخواهد، هر روز بخشى از آن سرمايه‌ها را از او بگيرند، اين طبيعت زندگى دنيا است، طبيعت زيان كردن مداوم!
يك قلب، استعداد معينى براى ضربان دارد، وقتى آن استعداد و توان پايان گرفت، قلب، خود به خود مى‌ايستد، بى آن كه عيب و علت و بيمارى در كار باشد، و اين در صورتى است كه، بر اثر بيمارى قبلًا از كار نيفتد، همچنين ساير دستگاههاى وجودى انسان و سرمايه‌هاىِ استعدادهاىِ مختلف او.
«خُسْر» (بر وزن عسر) و «خسران» چنان كه «راغب» در «مفردات» مى‌گويد: به معنى كم شدن سرمايه است.
گاه به انسان نسبت داده مى‌شود و مى‌گويند: فلان كس زيان كرد.
و گاه به خود عمل، نسبت داده مى‌شود و مى‌گويند: تجارتش زيان كرد، اين واژه غالباً در سرمايه‌هاى برونى مانند: مال و مقام به كار مى‌رود.
و گاه در سرمايه‌هاى درونى مانند: صحت، سلامت، عقل، ايمان و ثواب، و اين همان است كه خداوند متعال به عنوان خسران مبين: «زيان آشكار» از آن ياد فرموده، آنجا كه مى‌گويد: انَّ الْخاسِرينَ الَّذينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَ أَهْليهِمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَلا ذلِكَ هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبينُ:
«زيانكاران واقعى كسانى هستند سرمايه وجود خود و خانواده خويش را در