مى‌خوانيم: منكران معاد مى‌گفتند: أَ إِذا ضَلَلْنا فِي الأَرْضِ أَ إِنَّا لَفي‌ خَلْقٍ جَديد: «هنگامى كه در زمين پنهان و غائب شديم در خلقت نوينى قرار خواهيم گرفت»؟.
اگر «ضاّل» در آيه مورد بحث، به معنى «گمشده» باشد، مشكلى پيش نمى‌آيد، و اگر به معنى «گمراه» باشد، منظور نداشتن دسترسى به راه نبوت و رسالت قبل از بعثت است.
و يا به تعبير ديگر: پيامبر در ذات خود چيزى نداشت، هر چه داشت از سوى خدا بود، بنابراين، در هر دو صورت مشكلى پيش نمى‌آيد.
***
آن گاه، به بيان سومين موهبت پرداخته، مى‌فرمايد: «خداوند تو را فقير يافت و غنى و بى نياز كرد» «وَ وَجَدَكَ عائِلًا فَأَغْنى‌». «١»

توجه «خديجه» آن زن مخلص با وفا را به سوى تو جلب نمود، تا ثروت سرشارش را در اختيار تو و اهداف بزرگت قرار دهد، و بعد از ظهور اسلام، غنائم فراوانى در جنگ‌ها نصيب تو كرد، آن گونه كه براى رسيدن به اهداف بزرگت بى نياز شدى.
در روايتى، از امام على بن موسى الرضا عليه السلام مى‌خوانيم كه در تفسير اين آيات فرمود: أَ لَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً فَآوى‌ قالَ: فَرداً لا مِثْلَ لَكَ فِي الْمَخْلُوقِيْنَ، فَآوَى النَّاسَ الَيْكَ، وَ وَجَدَكَ ضَالًّا أَي ضالّةً فِي قَوْمٍ لا يَعْرِفُونَ فَضْلَكَ فَهَداهُمْ الَيْكَ، وَ وَجَدَكَ عائِلًا تَعُولُ أَقْواماً بِالْعِلْمِ فَأَغْناهُمْ بِكَ: