اما، مشهور و معروف در روايات اين است: در دهه آخر ماه رمضان و شب بيست و يكم يا بيست و سوم است، لذا در روايتى مى‌خوانيم: در دهه آخر ماه مبارك، پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله تمام شب‌ها را احيا مى‌داشت و مشغول عبادت بود.
و در روايتى، از امام صادق عليه السلام آمده است: شب قدر، شب بيست و يكم يا بيست و سوم است، حتى هنگامى كه راوى اصرار كرد كداميك از اين دو شب است و پرسيد: اگر من نتوانم هر دو شب را عبادت كنم كداميك را انتخاب نمايم؟! امام عليه السلام تعيين نفرمود، و افزود: مَا أَيْسَرَ لَيْلَتَيْنِ فِيما تَطْلُبُ: «چه آسان است دو شب براى آنچه مى‌خواهى»!. «١»
ولى، در روايات متعددى كه از طرق اهل بيت عليهم السلام رسيده است، بيشتر روى شب بيست و سوم تكيه شده، در حالى كه روايات اهل سنت بيشتر روى «شب بيست و هفتم» دور مى‌زند.
در روايتى، از امام صادق عليه السلام نيز نقل شده كه فرمود:
أَلتَّقْدِيْرُ فِى لَيْلَةِ الْقَدْرِ تِسْعَةُ عَشَرَ، وَ الابْرامُ فِى لَيْلَةِ احْدى‌ وَ عِشْرِيْنَ وَ الامْضاءُ فِى لَيْلَةِ ثَلاثُ وَ عِشْرِيْنَ:
«تقدير مقدرات، در شب نوزدهم، تحكيم آن در شب بيست و يكم، و امضاء در شب بيست و سوم است» «٢» و به اين ترتيب بين روايات جمع مى‌شود.
ولى به هر حال، هاله‌اى از ابهام، شب قدر را به خاطر جهتى كه بعداً به آن اشاره مى‌شود، فرا گرفته است.
***