تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩٧
بعيد نيست آيه مفهوم عام و جامعى داشته باشد، كه همه اينها را شامل شود، حتى سخنان سخنچينها، و نمّامان كه كانونهاى محبت را سست و ويران مىسازند.
البته، بايد توجه داشت: قطع نظر از شأن نزول سابق، نشانهاى در آيه نيست كه منظور از آن خصوص سحر ساحران باشد، و به فرض كه آيه را چنين تفسير كنيم، دليل بر صحت آن شأن نزول نمىباشد، بلكه تنها دليل بر اين است كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله از شرّ ساحران به خدا پناه مىبرد، درست مثل اين كه افراد سالم از بيمارى سرطان به خدا پناه مىبرند، هر چند هرگز مبتلا به آن نشده باشند.
***
در آخرين آيه اين سوره مىفرمايد: «و از شرّ هر حسودى هنگامى كه حسد مىورزد» «وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ».
اين آيه، نشان مىدهد: حسد از بدترين و زشتترين صفات رذيله است؛ چرا كه قرآن آن را در رديف كارهاى حيوانات درنده و مارهاى گزنده، و شياطين وسوسهگر قرار داده است.
***
نكتهها:
١- مهمترين منابع شرّ و فساد
در آغاز اين سوره، به پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله دستور مىدهد: از شرّ تمام مخلوقات شرور به خدا پناه برد، سپس در توضيح آن، اشاره به سه گونه شرّ مىكند:
شرّ مهاجمين تاريكدل، كه از تاريكىها استفاده مىكنند و حملهور مىشوند.
شرّ وسوسهگرانى كه با سخنان و تبليغات سوء خود، ارادهها، ايمانها،