به اين ترتيب كه، خداوند گروه اول (سخاوتمندان) را مشمول توفيقات خود قرار مى‌دهد، و پيمودن راه اطاعت و انفاق را بر آنها آسان مى‌سازد، تا از مشكلات در زندگى رهائى يابند، ولى از گروه دوم توفيقاتشان را سلب مى‌نمايد، پيمودن راه را براى آنها مشكل مى‌سازد، در دنيا و آخرت مواجه با سختى‌ها خواهند بود، و اصولًا براى اين بخيلان بى ايمان، انجام اعمال نيك و مخصوصاً انفاق در راه خدا كار سخت و دشوار است، در حالى كه براى گروه اول نشاطآور و روح‌افزا است. «١»
***
و در آخرين آيه مورد بحث، به اين بخيلان كور دل هشدار مى‌دهد، مى‌فرمايد: «در آن هنگام كه او در قبر يا جهنم سقوط مى‌كند اموالش به حال او سودى نخواهد داشت» «وَ ما يُغْني‌ عَنْهُ مالُهُ إِذا تَرَدَّى».
نه مى‌تواند اين اموال را با خود از اين دنيا ببرد، و نه اگر ببرد، مانع سقوط او در آتش دوزخ خواهد شد.
«ما» در آغاز اين آيه ممكن است «نافيه» باشد (چنان كه در بالا گفتيم) يا براى «استفهام انكارى»، يعنى: اموال او به هنگام سقوط در قبر يا دوزخ، چه سودى به حال او خواهد داشت؟
«تَرَدّى‌» از ماده «ردائت» و «ردىّ» به معنى هلاكت است، و به معنى سقوط از بلندى كه مايه هلاكت شود نيز آمده است، بلكه، بعضى اصل آن را به معنى سقوط مى‌دانند، و از آنجا كه سقوط از نقطه مرتفع موجب هلاكت مى‌شود، به