سپس، مردم را به دو گروه تقسيم كرده، و ويژگى‌هاى هر يك را بر مى‌شمرد، مى‌فرمايد: «اما آن كس كه در راه خدا اعطا كند و پرهيزگارى پيشه نمايد» ... «فَأَمَّا مَنْ أَعْطى‌ وَ اتَّقى‌».
***
«و به جزاى نيك الهى ايمان داشته باشد» ... «وَ صَدَّقَ بِالْحُسْنى‌».
***
«ما او را در مسير آسانى قرار مى‌دهيم» و به سوى بهشت جاويدان هدايت مى‌كنيم «فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْيُسْرى‌».
منظور از «أَعْطى‌» همان انفاق در راه خدا و كمك به نيازمندان است.
و تأكيد بر «تقوا» به دنبال آن، ممكن است اشاره به لزوم نيت پاك و قصد خالص به هنگام انفاق، و تهيه اموال از طريق مشروع، و انفاق آن نيز در طريق مشروع، و خالى بودن از هر گونه منت و اذيت و آزار بوده باشد؛ چرا كه مجموعه اين اوصاف، در عنوان تقوا جمع است.
بعضى نيز گفته‌اند: «أَعْطى‌» اشاره به عبادات مالى است، و «اتَّقى‌» اشاره به ساير عبادات، و انجام واجبات، و ترك محرمات است، ولى تفسير اول، هم با ظاهر آيه سازگارتر است، و هم با شأن نزولى كه در بالا آورديم.
تصديق كردن «حُسْنى‌» ( «حُسْنى‌» مؤنث «أحسن» به معنى نيكوتر است) اشاره به ايمان به پاداشهاى نيكوى الهى است، همان گونه كه در شأن نزول آمده بود: «ابو الدّحداح» با ايمان به پاداش‌هاى خداوند، اموالش را انفاق كرد، در آيه ٩٥ «نساء» نيز مى‌خوانيم: وَ كُلًّا وَعَدَ اللَّهُ الْحُسْنى‌: «خداوند هر يك از آنها را وعده پاداش نيك داده است» ( «حُسْنى‌» در اين آيه نيز به معنى پاداش نيك است).