اين نكته نيز، قابل دقت است: واژه «تين» در قرآن مجيد، تنها در اينجا ذكر شده، در حالى كه كلمه «زيتون» شش بار صريحاً در قرآن مجيد آمده، و يك بار هم به صورت اشاره، در آنجا كه مى‌فرمايد: وَ شَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْ طُورِ سَيْناءَ تَنْبُتُ بِالدُّهْنِ وَ صِبْغٍ لِلآكِلينَ: «و درختى كه از طور سينا مى‌رويد و از آن روغن و نان خورش براى خورندگان فراهم مى‌گردد». «١»

***
نكته:
ارزش غذائى انجير و زيتون!
و هر گاه اين دو قسم (تين و زيتون) را بر معنى ابتدائى آنها حمل كنيم، يعنى انجير و زيتون معروف، باز سوگند پر معنائى است، زيرا:
«انجير» داراى ارزش غذائى فراوانى است و لقمه‌اى است مُغَذِّى و مُقَوِّى براى هر سن و سال و خالى از پوست و هسته و زوائد.
غذاشناسان مى‌گويند:
«از انجير مى‌توان به عنوان قند طبيعى جهت كودكان استفاده نمود، ورزشكاران و آنها كه گرفتار ضعف و پيرى‌اند، مى‌توانند از انجير براى تغذيه خود استفاده كنند».
مى‌گويند: «افلاطون» به قدرى انجير را دوست مى‌داشت، كه بعضى آن را دوست فيلسوفان ناميده‌اند، و «سقراط» انجير را جذب كننده مواد نافع و دفع كننده مضار مى‌دانسته.
«جالينوس»، رژيم مخصوصى از انجير براى پهلوانان تنظيم كرده بود، به پهلوانان «روم» و «يونان قديم» نيز انجير داده مى‌شد.
دانشمندان غذاشناس مى‌گويند: انجير سرشار از ويتامين‌هاى مختلف و قند است، و در بسيارى از بيمارى‌ها، از آن به عنوان يك دارو مى‌توان استفاده