مايه ثواب و بركت است و حفظ آياتش دليل بر فضيلت، نگاه مى‌كنند.
آنها فراموش كرده‌اند: قرآن برنامه عمل است و تمام احترام و عظمتى كه دارد، به خاطر نتيجه‌هاى تربيتى آن است، اگر الفاظ و كلمات و حروف قرآن محترم است- كه حتماً محترم است- همه به خاطر آن هدف عالى است، ولى، با نهايت تعجب، گروهى آن هدف را فراموش كرده، و تنها در الفاظ مانده‌اند.
مدارس و جلسات فراوانى براى حفظ قرآن در بسيارى از كشورهاى اسلامى تأسيس شده، و علماى تجويد و قرائت، با دقت و ريزه‌كارى و گاهى وسواس به امور مربوط به الفاظ مشغولند، هنگامى كه يك قارى قرآن يك سوره كوچك يا يك آيه طولانى را «با يك نفس» مى‌خوند، همه «اللَّه اللَّه» مى‌گويند، و به عنوان يك كار هنرى او را تشويق مى‌كنند، ولى كسى براى محتواى آن، «اللَّه اللَّه» نمى‌گويد، و از عمل به تعليمات آن در بسيارى از كشورها و جوامع اسلامى خبرى نيست، كه نيست.
ما در «تفسير نمونه» اين جمله را شايد ١١٤ بار (به تعداد سوره‌هاى قرآن) در آغاز سوره‌ها تكرار كرديم كه: «آنچه درباره فضائل قرآن در روايات آمده، از آنِ كسى است كه آن را تلاوت كند، تلاوتى كه مقدمه انديشه باشد، انديشه‌اى كه منتهى به عمل گردد».
اين «تكرار مكرر»، كه شايد در نظر بعضى بى رويه باشد، تنها به خاطر همين است كه، اين پندار شكسته شود، كه فضيلت قرآن فقط براى خواندن آيات آن نيست، بلكه به خاطر آن است كه قرآن به صورت يك كتاب عمل در آيد.
اميدواريم با تلاش و كوششى كه از سوى بسيارى از دانشمندان اسلامى در اين زمينه صورت گرفته و مى‌گيرد، ما به اين آرزو برسيم كه، همه مسلمانان به آيات اين كتاب بزرگ آسمانى به عنوان يك برنامه زندگى بنگرند و به صورت يك دستور