صبح و عصر بحث تفسير را ادامه مى‌دادند.
به هر حال، در جلسه مشترك، اعضاء مطابق نوبت، نوشته خود را قرائت مى‌كردند.
٤- دقت جمعى روى تفسير آيات
پس از قرائت نوشته‌هاى فوق، حضرت استاد نكات حساس آيات را كه بايد مورد دقت قرار گيرد متذكر مى‌شدند، و تمام اعضاء موظف بودند آيات مورد بحث به ويژه نكات حساس يا مبهم و پيچيده را در تفاسير مختلف اسلامى كه فى المجلس در دست آنها بود، ملاحظه كرده و بازگو كنند، و اگر به نكته جالب و تازه‌اى برخورد نموده، بخوانند و يا خلاصه آن را يادآور شوند.
و به اين ترتيب، بحث و بررسى كافى روى هر آيه و هر نكته صورت مى‌گرفت، كه البته در موارد اختلاف نظر استاد متبع و راه‌گشا بود.
٥- تحرير و املاء مطالب
پس از اين مرحله، نوبت به نوشتن مطالب مى‌رسيد، كه در اينجا حضرت استاد مطالب و بحث را با نظرات خود و يادداشت‌هائى كه احياناً قبلًا آماده كرده بود، آميخته و آنها را روز كاغذهاى مخصوص جلسه تفسير توسط يكى از برادران تند نويس به نگارش مى‌آمد (در واقع انشاء و قلم از ايشان بود).
به طور متوسط هر روز حدود چهار صفحه تنظيم مى‌گرديد (البته در ايام تابستان و تعطيلى كه در يك روز بيش از يك جلسه تشكيل مى‌شد ممكن بود اين مقدار به ده صفحه و بيشتر بالغ شود).
٦- تصحيح و بررسى
روشن است املاء در جلسه، هر قدر هم با دقت و مهارت صورت گيرد، نوشته كاملى نخواهد بود، لذا حضرت استاد نوشته‌ها را بار ديگر شخصاً