خاندان او است». «١»
تفسير اين رواياتِ ظاهراً مختلف، چنين است: «نعيم» يك معنى بسيار گسترده دارد كه همه مواهب الهى را اعم از «معنوى» مانند: دين، ايمان، اسلام، قرآن و ولايت، و انواع نعمت‌هاى «مادى» را اعم از فردى و اجتماعى شامل مى‌شود، منتها نعمت‌هائى كه اهميت بيشترى دارند مانند: نعمت «ايمان و ولايت» بيشتر از آنها سؤال مى‌شود، كه آيا حق آنها ادا شده يا نه؟ و ظاهراً رواياتى كه نعمت‌هاى مادى را از شمول اين آيه نفى مى‌كند، ناظر به اين معنى است كه، شما نبايد مصداق‌هاى مهمتر را رها كرده، به مصداق‌هاى كوچك‌تر روى آوريد، و در حقيقت، هشدارى است به مردم، در زمينه سلسله مراتب مواهب و نعمت‌هاى الهى و اين كه در برابر آنها مسئوليت سنگين دارند.
و چگونه ممكن است از اين نعمت‌ها سؤال نشود، در حالى كه سرمايه‌هاى بزرگى هستند كه در اختيار بشر قرار داده شده، و بايد از هر كدام دقيقاً قدردانى كنند و شكر آن را به جاى آورند، و در موارد خود صرف كنند.
***
خداوندا! نعمت‌هاى بى پايانت مخصوصاً نعمت ايمان و ولايت را بر ما مستدام دار!
پروردگارا! توفيق اداى حق اين همه نعمت را به ما مرحمت فرما!
بارالها! بر اين نعمت‌هاى بزرگ بيفزا و آنها را هرگز از ما سلب مكن!
آمِيْنَ يا رَبَّ الْعالَمِيْنَ
پايان سوره تكاثر «٢»