محتواى سوره نصر
اين سوره در «مدينه» و بعد از هجرت، نازل شده است، و در آن بشارت و نويد از پيروزى عظيمى مى‌دهد، كه به دنبال آن مردم گروه، گروه وارد دين خدا مى‌شوند، و لذا به شكرانه اين نعمت بزرگ، پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله را دعوت به «تسبيح»، «حمد الهى» و «استغفار» مى‌كند.
گر چه، در اسلام فتوحات زيادى رخ داد، ولى فتحى با مشخصات فوق، جز «فتح مكّه» نبود، به خصوص اين كه: طبق بعضى از روايات، اعراب معتقد بودند: اگر پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله «مكّه» را فتح كند و بر آن مسلط گردد، دليل بر حقانيت او است؛ چرا كه اگر بر حق نباشد، خدا چنين اجازه‌اى را به او نمى‌دهد، همان گونه كه به لشكر عظيم «ابرهه» اجازه نداد، به همين دليل، بعد از فتح «مكّه» مشركان عرب گروه، گروه وارد اسلام شدند.
بعضى گفته‌اند: اين سوره، بعد از «صلح حديبيه» در سال ششم هجرت، و دو سال قبل از «فتح مكّه» نازل گرديد.
اما اين كه، بعضى احتمال داده‌اند: بعد از «فتح مكّه» در سال دهم هجرت در «حجة الوداع» نازل شده، بسيار بعيد است؛ چرا كه تعبيرات سوره، با اين معنى سازگار نيست؛ زيرا خبر از يك حادثه مربوط به آينده مى‌دهد، نه گذشته.
يكى از نام‌هاى اين سوره، سوره «توديع» است (توديع يعنى خدا حافظى) چرا كه در آن خبر ضمنى از رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله است.
در حديثى آمده است: «هنگامى كه اين سوره نازل شد و پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله آن را بر ياران خود تلاوت كرد، همگى خوشحال و خوش‌دل شدند، ولى «عباس»