خاص الهى به پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله پرداخته، و پس از آن سه دستور مهم در همين رابطه به او مى‌دهد.
مى‌فرمايد: «آيا خداوند تو را يتيم نيافت و سپس پناه داد» «أَ لَمْ يَجِدْكَ يَتيماً فَآوى‌».
در شكم مادر بودى كه پدرت «عبداللَّه» از دنيا رفت، تو را در آغوش جدت «عبد المطلب» (سيد مكّه) پرورش دادم.
شش ساله بودى كه مادرت از دنيا رفت، و از اين نظر نيز تنها شدى، اما عشق و محبت تو را در قلب «عبد المطلب» افزون ساختم.
هشت ساله بودى كه جدت «عبد المطلب» از دنيا رفت، عمويت «ابوطالب» را به خدمت و حمايتت گماشتم، تا تو را همچون جان شيرين در بر گيرد و محافظت كند.
آرى، تو يتيم بودى و من به تو پناه دادم.
بعضى از مفسران، معانى ديگرى براى اين آيه گفته‌اند، كه با ظاهر آن سازگار نيست، از جمله اين كه: منظور از يتيم كسى است كه در شرافت و فضيلت مثل و مانند ندارد، همان گونه كه گوهر بى نظير را «درّ يتيم» گويند، بنابراين، معنى جمله چنين مى‌شود: خداوند تو را در شرافت و فضل بى مانند يافت، لذا تو را بر گزيد و مقام نبوت بخشيد.
ديگر اين كه: تو خود يك روز يتيم بودى، ولى سرانجام پناهگاه يتيمان و رهبر انسان‌ها شدى.
بدون شك، معنى اول از هر جهت مناسب‌تر است و با ظاهر آيه هماهنگ‌تر.
***