تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦
روشنائى روز صورت مىگيرد.
***
و در پنجمين سوگند، مىفرمايد: «قسم به شب، آن هنگام كه صفحه زمين (يا خورشيد) را بپوشاند» «وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها». «١»
شب با تمام بركات و آثارش، كه از يكسو، حرارت آفتاب روز را تعديل مىكند، و از سوى ديگر، مايه آرامش و استراحت همه موجودات زنده است، كه اگر تاريكى شب نبود، و آفتاب پيوسته مىتابيد، آرامشى وجود نداشت؛ زيرا حرارت سوزان آفتاب، همه چيز را نابود مىكرد، حتى اگر نظام شب و روز بر خلاف وضع كنونى بود، همين مشكل پيش مىآمد.
چرا كه مىدانيم: كره ماه كه شبهايش معادل دو هفته كره زمين است و روزهايش نيز معادل دو هفته، وسط روز، حرارت به حدود سيصد درجه سانتيگراد مىرسد، كه هيچ موجود زندهاى- كه ما مىشناسيم- در آن شرائط باقى نمىماند، و در وسط شب مقدار زيادى زير صفر مىرود، كه اگر در آنجا موجود زندهاى باشد، حتماً يخ مىزند و نابود مىشود.
قابل توجه اين كه: در آيات سابق، افعال به صورت «ماضى» آمده بود، و در اين آيه به صورت مضارع است، اين تفاوت تعبير، ممكن است اشاره به اين باشد كه: حوادثى همچون ظهور روز و شب، مخصوص زمانى نيست، گذشته و آينده همه را شامل مىشود، و لذا بعضى به صورت فعل ماضى، و بعضى به