عظيمى روبرو بودند، و تنها با امدادهاى الهى بر آنها پيروز مى‌شدند، منتها شرائط محيط و زمان پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله از جهاتى سخت‌تر و سنگين‌تر بود.
بعضى نيز، «وزر» را به معنى بار سنگين «وحى» در آغاز نزول، تفسير كرده‌اند.
بعضى نيز، به ضلالت و گمراهى و لجاج و عناد مشركان.
بعضى، به اذيت و آزار فوق العاده آنها.
و بعضى، به اندوه ناشى از وفات عمويش «ابو طالب» و همسرش «خديجه» و بالاخره بعضى، به مسأله عصمت و پاكى از گناه تفسير كرده‌اند.
ولى، ظاهرا همان تفسير اول از همه مناسب‌تر است، و اينها شاخ و برگى براى آن محسوب مى‌شود.
***
و در سومين موهبت مى‌فرمايد: «ما آوازه تو را بلند كرديم» «وَ رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ». «١»

نام تو همراه اسلام و نام قرآن، همه جا پيچيد، و از آن بهتر اين كه: نام تو در كنار نام «اللَّه» هر صبح و شام بر فراز مأذنه‌ها و هنگام اذان برده مى‌شود، و شهادت به رسالت تو، در كنار شهادت به توحيد و يگانگى خداوند، نشان اسلام و دليل پذيرش اين آئين پاك است.
چه افتخارى از اين برتر، و رفعت مقامى از اين بالاتر تصور مى‌شود؟!
در حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در تفسير اين آيه مى‌خوانيم كه فرمود:
«جبرئيل» به من گفت: خداوند متعال مى‌گويد: هنگامى كه نام من برده مى‌شود، نام تو نيز همراه من ذكر مى‌شود (و در عظمت مقام تو همين بس).