اولياى حق و قوانين الهى، هر كدام يكى از ميزان‌هاى سنجشند، و از اين گذشته، تنوع صفات و اعمال آدمى ايجاب مى‌كند، هر كدام را با ميزانى بسنجند، و الگوها و ترازهاى سنجش متفاوت باشد.
«راغب» در «مفردات» مى‌گويد: «ميزان در قرآن مجيد، گاهى به صورت مفرد، و گاه به صورت جمع آمده، در صورت اول، ناظر به كسى است كه حساب مى‌كند، يعنى خداوند يكتا، و در صورت دوم، ناظر به حساب شوندگان است».
بعضى از مفسران نيز گفته‌اند: «موازين» جمع «موزون» است، يعنى عملى كه آن را وزن مى‌كنند، بنابراين سنگين و سبك بودن موازين، به معنى سنگين و سبك بودن خود اعمال است، نه سبك و سنگين بودن ترازوها. «١»
البته، نتيجه هر دو يكى است، ولى از دو راه مختلف. «٢»
تعبير به عِيْشَةٍ راضِيَةٍ: «زندگى خشنود» تعبير بسيار جالب و رسائى است از زندگى پر نعمت و سراسر آرامش بهشتيان در قيامت، اين زندگى آن قدر رضايت‌بخش است، كه گوئى خودش «راضى» است، يعنى به جاى اين كه «مرضية» گفته شود، براى تأكيد هر چه بيشتر، به جاى اسم مفعول، «اسم فاعل» به كار رفته است. «٣»
و اين امتياز بزرگ، مخصوص زندگى آخرت است؛ چرا كه زندگى دنيا هر قدر مرفه، پر نعمت، توأم با امن و امان و رضايت و خشنودى باشد، باز از عوامل ناخشنودى خالى نيست، تنها زندگى آخرت است كه سراسر رضايت،