خير را برگزيند.
اما در عين حال، انتخاب راه، با خود انسان است، او است كه مى‌تواند چشم و زبان را در مسير حلال يا حرام به گردش درآورد، و از دو جاده «خير» و «شرّ» هر كدام را بخواهد، برگزيند.
لذا در حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: خداوند متعال به فرزندان آدم مى‌گويد: يَا بنَ آدَمَ! انْ نازَعَكَ لِسانُكَ فِيْما حَرُمَتْ عَلَيْكَ فَقَدْ أَعَنْتُكَ عَلَيْهِ بِطَبَقَتَيْنِ فَأَطْبِقْ، وَ انْ نازَعَكَ بَصَرُكَ الى‌ بَعْضِ ما حَرُمَتْ عَلَيْكَ فَقَدْ أَعَنْتُكَ عَلَيْهِ بِطَبَقَتَيْنِ فَأَطْبِقْ ...:
«اى فرزند آدم! اگر زبانت خواست تو را وادار به حرام كند، من دو لب را براى جلوگيرى از آن در اختيار تو قرار داده‌ام، لب را فروبند، و اگر چشمت بخواهد تو را به سوى حرام ببرد، من پلك‌ها را در اختيار تو قرار داده‌ام، آنها را فرو بند! ...». «١»
و به اين ترتيب، خداوند وسائل كنترل اين نعمت‌هاى بزرگ را نيز، در اختيار بشر قرار داده و اين يكى ديگر از الطاف بزرگ او است.
جالب اين كه: آيات فوق در مورد زبان، اشاره به لب‌ها شده، اما در مورد چشم‌ها، اشاره به پلك‌ها نشده است، و اين ظاهراً به دو علت است:
يكى اين كه: نقش لب‌ها براى سخن گفتن و غذا خوردن و ساير جهات به مراتب بيش از پلك‌ها در مورد چشم است.
و ديگر اين كه: كنترل زبان از كنترل چشم به مراتب مهم‌تر و سرنوشت‌سازتر است.
***