باشد، يا بخواهد او را ترك گويد، او هميشه مشمول لطف و عنايات خاصه خدا است، و همواره در كنف حمايت ويژه او است.
***
پس از آن، اضافه مى‌كند: «بى شك جهان آخرت براى تو از اين دنيا بهتر است» «وَ لَلآْخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الأُولى‌».
تو در اين جهان، مشمول الطاف او هستى، و در آخرت بيشتر و بهتر، نه در كوتاه مدت مورد غضب پروردگار خواهى بود، و نه در دراز مدت.
كوتاه سخن اين كه: تو در دنيا و آخرت عزيزى، در دنيا عزيز و در آخرت عزيزتر.
بعضى از مفسران «آخرت» و «أُولى‌» را اشاره به آغاز و پايان عمر پيغمبر صلى الله عليه و آله دانسته‌اند و گفته‌اند: منظور اين است: تو در آينده عمرت موفق‌تر و پيروزتر خواهى بود، و اين اشاره به گسترش اسلام و پيروزى‌هاى مكرر مسلمين بر دشمنان، و فتوحات آنها در غزوات، و بارور شدن نهال توحيد، و برچيده شدن آثار شرك و بت‌پرستى است.
جمع ميان اين دو تفسير نيز بى مانع است.
***
و در آخرين آيه مورد بحث، برترين نويد را به او داده، مى‌فرمايد: «به زودى پروردگارت آن قدر به تو عطا مى‌كند كه خشنود شوى» «وَ لَسَوْفَ يُعْطيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى‌».
اين، بالاترين اكرام و احترام پروردگار نسبت به بنده خاصش محمّد صلى الله عليه و آله است، كه مى‌فرمايد: آن قدر به تو مى‌بخشيم كه راضى شوى، در دنيا بر دشمنان پيروز خواهى شد و آئين تو جهان گير خواهد گشت، و در آخرت نيز، مشمول