يكديگر كسر مى‌شود، هنگامى كه انسان نتيجه اين موازنه را مى‌بيند در حقيقت تمام اعمال نيك و بد خود را ديده است، همين سخن در مورد «عفو» و «توبه» نيز جارى است؛ چرا كه عفو بدون لياقت و شايستگى صورت نمى‌گيرد، و توبه نيز خود يكى از اعمال نيك است.
بعضى در اينجا جواب ديگرى گفته‌اند، كه صحيح به نظر نمى‌رسد و آن اين كه: افراد كافر، نتيجه اعمال خوب خود را در اين دنيا مى‌بينند، همان گونه كه افراد مؤمن، كيفر اعمال بد خود را در اين جهان مى‌بينند.
ولى ظاهر اين است: آيات مورد بحث مربوط به قيامت است نه دنيا، به علاوه، اين كليت ندارد كه: هر مؤمن و كافرى نتيجه اعمالش را در دنيا ببيند.
***
٣- جامع‌ترين آيات قرآن
از «عبداللَّه بن مسعود» نقل شده است: محكم‌ترين آيات قرآن مجيد همين آيات «فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرّاً يَرَهُ» مى‌باشد و از آن تعبير به «جامعه» مى‌كرد و به راستى ايمان عميق به محتواى آن كافى است كه انسان را در مسير حق وادارد، و از هر گونه شرّ و فساد بازدارد.
لذا، در حديثى آمده است: مردى خدمت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله آمد، عرض كرد:
عَلِّمْنِى مِمَّا عَلَّمَكَ اللَّهُ: «از آنچه خداوند به تو تعليم داده به من بياموز».
پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله او را به مردى از يارانش سپرد، تا قرآن به او تعليم كند، و او سوره «اذا زُلْزِلَتِ الأَرْضُ» را تا به آخر به او تعليم داد، آن مرد از جا برخاست و گفت: همين مرا كافى است (و در روايت ديگرى آمده: تَكْفِيْنِى هذِهِ الآيَةُ: «همين يك آيه مرا كفايت مى‌كند»)!.
پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: او را به حال خود بگذار كه مرد فقيهى شد! (و طبق