تعبير به «أَهْلَكْتُ» اشاره به اين است كه: اموال او در حقيقت نابود شده و بهره‌اى عائدش نمى‌شود.
«لُبَد» (بر وزن لغت) به معنى شى‌ء متراكم و انبوه است، و در اينجا به معنى مال فراوان است.
***
و مى‌افزايد: «آيا گمان مى‌كند هيچ كس او را نديده و نمى‌بيند»؟! «أَ يَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَهُ أَحَدٌ».
او از اين حقيقت غافل است كه: خداوند نه فقط ظواهر اعمال او را در خلوت و جمع مى‌بيند، بلكه، از اعماق قلب و روح او نيز آگاه است، و از نيات او با خبر، مگر ممكن است خدائى كه وجود بى انتهايش به همه چيز احاطه دارد، چيزى را نبيند و نداند؟! اين غافلان بى خبرند كه بر اثر جهل و ناآگاهى، خود را از مراقبت دائمى پروردگار بر كنار مى‌پندارند.
آرى، خدا مى‌داند اين اموال را از كجا به دست آورده؟ و در چه راهى مصرف كرده است؟!
در حديثى از «ابن عباس» نقل شده است: «پيغمبر اكرم» صلى الله عليه و آله فرمود:
لاتَزُولُ قَدَمَا الْعَبْدِ حَتّى‌ يُسْأَلَ عَنْ أَرْبَعَةٍ: عَنْ عُمْرِهِ فِيمَا أَفْناهُ؟ وَ عَنْ مالِهِ مِنْ أَيْنَ جَمَعَهُ، وَ فِيمَا ذا أَنْفَقَهُ؟ وَ عَنْ عَمَلِهِ ماذا عَمِلَ بِهِ؟ وَ عَنْ حُبِّنا أَهْلَ الْبَيْت:
«در قيامت هيچ بنده‌اى قدم از قدم بر نمى‌دارد تا از چهار چيز سؤال شود: از عمرش كه در چه راهى آن را فانى كرده؟ و از مالش كه از كجا جمع‌آورى نموده؟
و در چه راه مصرف كرده است؟ و از عملش كه چه كارى انجام داده؟ و از محبت ما اهل بيت»!. «١»